Voorstel

Op maandag 3 september 2007 was het dan zover. Na een adoptieprocedure van ruim 2,5 jaar, waarvan 4,5 maand op de wachtlijst te hebben gestaan, hebben we ons droomvoorstel ontvangen van drie kinderen! Wat zijn we dankbaar en gelukkig! We hebben meteen “JA” gezegd op het voorstel van 1 meisje en 2 jongens (zusje en broertjes): Natalja (5), Artur (3) en Mirek (2).
 

Het telefoontje!

Het schooljaar 2007-2008 is nog maar een paar weken begonnen. Dit jaar ben ik juf van groep 4. Het is maandag 3 september. Om 9.30 uur gaat de telefoon in de klas. Ik heb gym gehad en kom net de klas inlopen. De kinderen zijn nog bezig met hun jassen op te hangen. Roberts stem hoor ik aan de andere kant van de lijn. Of ik vanmiddag om 16.00 uur iets te doen heb. “Ja, hoezo?" En ineens dringt het tot me door: “Hebben we een voorstel?” vraag ik. “Ja”, zegt Robert. Ik weet even niet wat ik moet denken. Wat voel ik me blij maar ook raar. Al heel vaak heb ik het moment van voorstel in mijn hoofd afgespeeld, maar ik merk dat je dat niet kunt plannen. Is het echt waar? Er zijn kinderen in Polen die op een papa en een mama wachten? Echt? Ik kan het haast niet geloven! YES! Eindelijk! Wat voel ik me blij! Ondertussen was een van de kinderen zijn juf aan het observeren. Toen ik ophing, was het voor hem al snel duidelijk en hij riep door de klas: "Juf krijgt kindjes!" :-)
Snel heb ik de kinderen verteld dat er een voorstel voor ons is en nu mochten ze van mij een kwartier eerder pauze houden. “Ik moet nu dingen regelen”, gaat het door mijn hoofd. Gelukkig heb ik die ochtend net een stagiaire gekregen die de kinderen even op kon vangen. Mijn collega’s reageren allemaal zo lief en enthousiast! Ik ben erg emotioneel geworden en huil van blijdschap want het nieuws maalt steeds beter door mijn hoofd: WE HEBBEN EEN VOORSTEL!!!! Er zijn drie kinderen die ouders nodig hebben! En wij mogen hun ouders worden! Verder weet ik nog niets. ’s Middags om 16.00 uur moeten we bij Kind en Toekomst in Halle zijn. Af en toe word ik een beetje bang van binnen. Hebben ze niet per ongeluk de verkeerde mensen gebeld? We krijgen daar alle informatie over onze kinderen te horen. Helaas nog geen fotootje. Maar dat hoeft ook niet, hoewel we natuurlijk erg benieuwd zijn. Deze kinderen zijn gewoon welkom bij ons. We zijn zo benieuwd! We voelen ons zo gelukkig!
 

Onverwachte wending (deel 1), 3 september 2007
Nadat we alle informatie over Natalja, Artur en Mirek gehoord hadden bij het voorstelgesprek, dachten wij even bij te kunnen komen. Maar er werd toen verteld dat er nóg een zusje was! Een baby van een half jaar oud. Ze was nog 'niet vrij voor adoptie', maar als ze dat wel kwam, of we haar eventueel ook wilden adopteren? Zonder enige twijfel zeiden we meteen "Ja natuurlijk!" Dit was echt het mooiste droomvoorstel voor ons! Ruim een maand later, tijdens onze eerste reis naar Polen in november 2007, hoorden we dat het jongste meisje Olivia heet. Op 13 februari 2008 kregen we officieel te horen dat we haar ook mochten adopteren!
 

Onverwachte wending (deel2), 7 januari 2011
Op 7 januari 2011 kregen we totaal onverwacht een telefoontje van Kind en Toekomst. We werden gepolst (zoals dat in adoptietermen heet) of we weer een kindje wilden adopteren. Niet zomaar een kindje natuurlijk, want daarvoor word je niet gebeld. Het gaat namelijk om het biologische broertje van onze andere 4 kinderen!
Maar hoe moet je dan ineens een beslissing maken? En hoe doe je dat, als je ook al vier andere kinderen hebt waar je rekening mee moet houden? Nadat we er met ons tweeën uit waren, hebben we het daarom ook aan de kinderen voorgelegd. We kennen onze kinderen, dus we hadden wel een idee hoe ze zouden kunnen reageren, maar dit… Toen we hadden verteld dat ze ons hadden gevraagd of we nog een kindje wilden adopteren, die ook uit de buik van hun biologische moeder (die we thuis bij haar voornaam noemen) kwam, sprongen de kinderen op van de bank, gilden en juichten en huilden. Robert en ik keken elkaar aan en kregen allebei tranen in onze ogen. Zij waren door het dolle heen. Wat waren ze blij met dit nieuws! En daar zit je dan als ouders: waar baseer je de keuze op? Kijk in de ogen van onze kinderen en het mag duidelijk zijn: hun broertje is meer dan welkom in ons gezin! Op 17 maart 2011 kregen we het officiële voorstel en de gegevens van Maxim. Een maand later zijn we met z'n allen naar Polen afgereisd om hem op te halen!