Vierde reis

* Update 1 *

24 april 2011
We zijn in Polen!

Afgelopen woensdag zijn we vertrokken naar Polen! We hoeven maar 1 keer te reizen en dus gingen Natalja, Artur, Mirek en Olivia meteen met ons mee. De auto zat afgeladen vol, maar er is nog zeker wel een plaatsje over voor een lieve peuter! We zitten de eerste twee weken in een huis met een mooie grote tuin en prachtig uitzicht over een groot meer. Donderdag hadden we een rustdag ingepland en hebben we het huis en de omgeving wat beter verkend. De kinderen hebben zich prima vermaakt in de tuin en aan het rand van het meer. Zonnetje erbij. We kregen spontaan een vakantiegevoel hier! Vrijdag was voor ons allemaal de grote dag. ’s Ochtends moesten we eerst naar de adoptiecommissie en daar heb ik mijn lijst met vragen over ons zoontje kunnen afhandelen. Fijn dat we weer zoveel informatie krijgen over zijn verleden! Terwijl ik binnen in gesprek was, is Robert met de kinderen buiten gaan spelen. Daarna zijn we naar de rechtbank gereden en daar moest ik nog wat ondertekenen en er werden formulieren afgegeven. We hebben daar in de buurt nog wat pierogi gegeten en met een volle buik reden we richting het huis waar ons zoontje verblijft bij een pleeggezin. Omdat onze adoptie anders verloopt dan de gemiddelde adoptie in Polen, is de ontmoeting ook anders gegaan. Het is natuurlijk niet verstandig is om ineens met z’n zessen naar binnen te gaan. Dus ben ik samen met de voogd en Grazyna, onze begeleidster, naar binnen gegaan, terwijl Robert met de kinderen nog even buiten ging spelen. Toen we voor de deur stonden merkte ik pas dat mijnhanden begonnen te zweten en mijn hart bonste in mijn keel. Waar ik in de weken voor deze ontmoeting geen tijd voor had, gebeurde nu: ik was zenuwachtig! En tegelijkertijd ook zo benieuwd en blij! Nu ging het gebeuren: binnen stond het kindje waar we al die tijd op gewacht hadden!

Ik wil dan ook met trots, blijdschap en enorme vreugde aan iedereen die meeleest jullie voorstellen aan ons zoontje en broertje. En zijn naam is: MAXIM !!!! Ik ontmoette een verlegen mannetje die zijn veiligheid zocht bij zijn pleegmoeder. Maar zijn glimlach en prachtige blauwe ogen spraken boekdelen. Voorzichtig heb ik hem benaderd en hij was zichtbaar blij met zijn knuffel, bal en fotoboekje, die ik uit de voor hem meegenomen rugzak haalde. Het fotoboekje had ik thuis gescrapt en daar stonden foto’s van ons gezin en zijn nieuwe thuis in. Hij bekeek de foto’s met grote vreugde en regelmatig keek hij mij vol verwondering aan. Zo lief en zo schattig!!! De 10 minuten die ik met hem had leken veel te kort. Robert mocht mij afwisselen. Ik bleef buiten met de kinderen. Ook bij Robert was het erg goed gegaan. Maxim heeft genoten van zijn nieuwe speelgoed. Een schot in de roos was een treintje die je met schroeven uit elkaar kunt boren en de bellenblaas. Nadat ook de een-op-een tijd met Robert voorbij was, mochten de kinderen erbij. Ieder van ons had twee kinderen aan de hand en zo zijn we samen de woonkamer ingegaan. De kinderen hebben Maxim netjes een handje gegeven en daarna stonden ze allemaal om hem heen te kijken hoe hij met zijn nieuwe trein en de boormachine bezig was. Heel voorzichtige begonnen ze hem na een paar minuten te helpen. En Maxim? Die vond alles best. Hij genoot van de aandacht, deelde met zijn speelgoed en had de grootste lol met de bellenblaas. Zo, wat ging deze eerste ontmoeting goed! Maxim lijkt in veel dingen op zijn broers en zussen, zowel zijn uiterlijk als zijn doen en laten. Dat is zo bijzonder om te zien! Ook Grazyna en de voogd waren erg onder de indruk hoe deze eerste ontmoeting ging! Toen ik de kinderen vroeg wat ze van Maxim vonden, konden ze maar één woord bedenken: “Mam, hij is zoooo schattig!!!!!” De volgende dag, zaterdag mochten we weer bij Maxim op bezoek. We moeten zo’n drie kwartier in de auto zitten om van ons huisje naar zijn woonplaats te gaan. We waren nog geen minuut onderweg, zegt Mirek ineens: “Ik wou dat we er al zijn!” Het is duidelijk: ze kunnen niet wachten tot ze weer met hun broertje kunnen spelen! Ik kan weer een lang verhaal schrijven over deze ontmoeting, maar dat doe ik niet. Nadat Maxim zo’n 10 minuutjes de kat uit de boom heeft gekeken, speelde hij weer als een vrolijke peuter met ons. Heerlijk om te zien hoe goed dat contact verloopt! Hij had erg uitgekeken naar onze komst, vertelde zijn pleegmoeder. We zijn met z’n allen naar de speeltuin in de buurt gegaan. Daarbij was de kabelbaan favoriet. Ik heb nog veel vragen kunnen stellen aan de pleegmoeder over het dagritme van Maxim maar ook over zijn verleden, zijn biologische ouders en zijn tijd in het pleeggezin. Heel waardevolle informatie allemaal. Dit tweede bezoek was ook weer erg goed gegaan. Toen we weggingen, bleek ineens het besef bij Maxim te komen dat we echt weer weggingen. En daar kwamen de tranen in zijn oogjes. Nou, ik kan je vertellen, dat doet zoveel met je! Snel heb ik me omgedraaid want ook ik hield het niet meer droog! Wat kun je in een korte tijd toch al veel voor zo'n kindje gaan voelen! Nu is het Pasen en zullen wij de paasdagen zonder Maxim doorbrengen. De pleegouders, waar hij toch lange tijd is geweest, hebben zo ook extra tijd om afscheid van hem te nemen. Dinsdagmiddag mogen we hem ophalen. Wat zien wij allemaal uit naar zijn komst!!!!

 

* Update 2 *

5 mei 2011

Omdat het geen toegang hebben tot internet in ons verblijf, zijn we niet in staat om vaak een update te plaatsen. Als dan ook nog blijkt dat er een lastig virus op onze website is gekomen waardoor we niet in kunnen loggen, schiet het natuurlijk al helemaal niet op. Robert is avonden bezig geweest om het virus te verwijderen en het is dan eindelijk gelukt! Je kunt nu weer gewoon meelezen hoe het ons vergaat in Polen.

We hebben met Pasen rustige dagen gehad. Het zonnetje is hier volop aanwezig dus we zijn veel buiten te vinden. Ons verblijf ligt aan een groot meer met een strandje van een paar vierkante meter, dus de kinderen vermaken zich ook prima. In de tuin zijn de slakjes en torretjes hun leven niet meer zeker want als ze gevonden worden gaan ze keurig in een bakje, waar ze net voor hun ontsnappingspoging keurig terug worden gezet waar ze zijn begonnen: op de bodem van het bakje. Olivia is een kei in het vinden en bewaken van deze beestjes.

Vorige week dinsdag, 26 april, mochten we Maxim weer een uurtje bezoeken. Een verlegen maar vriendelijk lachend kereltje keek ons aan toen we weer binnen kwamen. Hij was net wakker en was nog aan het eten. In Polen eten ze ’s middags warm, dus zat hij achter een bord pasta. Een uurtje bezoeken lijkt misschien wat kort, maar na dat uurtje mochten we hem ook meenemen zodat hij zich vanaf die dag bij ons gezin kon voegen! Het afscheid was erg moeilijk, met name voor de pleegmoeder. Maxim is tenslotte lange tijd in het pleeggezin geweest en het is niet moeilijk om je aan dit kereltje te hechten. Met een brok in onze keel gingen we de trap af op weg naar onze auto. Voor ons liep ons jochie, met een veel te grote rugzak op zijn rug, hand in hand met zijn grote broer en zus: Mirek en Natalja. Wat voor de één een heel moeilijk afscheid is, is voor de ander een begin van een mooie start. Maxim vond alles best. Hij heeft in de auto op weg naar ons huis tevreden uit het raam zitten kijken. Bij elke tractor die hij tegen kwam riep hij enthousiast ‘latotch’! Ook leek hij de cd met Poolse kinderliedjes die we op hadden gezet erg te waarderen. Eenmaal bij het huis heeft hij samen met de andere kinderen veel buiten gespeeld. De zon scheen, de ballen en hoepels vlogen door de lucht en ook Maxim heeft oog voor de kleine beestjes die in de tuin rondlopen. Wat een heerlijk ventje is het toch!

Het avondeten ging er goed in. Hij heeft zitten smullen van de rijst met kip en zoetzure saus. En natuurlijk van het toetje! Maxim moest tijdens het eten ook erg lachen toen Artur hem op z’n Pools vroeg of het eten smaakte (smakoeje). Het antwoord was nò nò, wat in het Pools ja ja betekent. Daarna volgde weer een spannend moment: naar bed gaan. De eerste nacht voor ons ventje in een onbekende omgeving, bij onbekende mensen, in een onbekend bed. Al snel leek dat alles tot hem door te dringen en kwamen de eerste traantjes. Maxim slaapt bij Olivia op de kamer. Robert is naast Maxim gaan liggen en bleef bij hem tot hij na een tijdje in een diepe slaap viel. Al met al is deze eerste dag prima verlopen. Mede doordat er andere kinderen aanwezig zijn lijkt hij het goed te doen. Af en toe zoekt hij contact met de anderen. Hij tikt ze op de schouder als hij iets wil laten zien en ook de andere kinderen vinden het geweldig met hun nieuwe broertje. Ze beginnen zelfs al ruzie te maken wie nou naast hem mag zitten, want…. “hij is zoooo schattig!”

 

* Update 3 *

Inmiddels zijn we alweer ruim een week verder en is Maxim dus ook alweer ruim een week bij ons. En wat gaat het toch goed! Het echte wennen en hechten aan elkaar is begonnen. Maxim is een vrolijk mannetje wat veel met de andere kinderen speelt. Om toch een duidelijke scheiding aan te geven tussen de kinderen en ons, doen wij alle verzorgende taken: eten opscheppen, schoonmaken, verschonen, wassen, omkleden, als er wat is moet hij naar ons komen. Allemaal normale dingen, maar voor hem toch even wennen bij wie hij moet zijn. Natuurlijk spelen en knuffelen we ook heel veel met hem. Natalja heeft even een stapje terug moeten doen want ze vindt het zo leuk om naast de grote zus te zijn, ook de moeder uit te hangen. Maxim is nog erg aan het ontdekken. Er is ook zoveel nieuw voor hem, dat hij soms niet meer weet waar hij mee moet gaan spelen. Het liefst speelt hij samen met de anderen lekker buiten: met de hoepels, in het zand, slakjes, wormpjes en torretjes zoeken met Olivia, voetballen, met de bal gooien (hij kan al goed werpen!), pakkertje spelen en kietelen natuurlijk. Binnen is hij vooral bezig met zijn gekregen speelgoed: de trein die je in en uit elkaar kan boren, kleuren/krassen en met de bal rollen. Maxim slaapt goed. Robert heeft nog twee keer bij zijn middagslaapje erbij gelegen omdat hij nog een beetje angstig was, maar na twee dagen ging hij zelf slapen. Maxim eet als de beste. Er gaat van alles in en het liefst nog een tweede bord. Pierogi en pasta eten we het meeste hier. Wist je trouwens dat Maxim een echte charmeur is? Hij heeft van die mooie blauwe ogen en dan ben je snel verkocht! Alleen…. Bij papa en mama helpt het niet zo goed meer want die wisten binnen een paar dagen al hoe hij zijn zin wilde hebben…  

De maand april is ook alweer voorbij, dus dat houdt in dat Natalja ook alweer jarig is geweest: 9 jaar alweer! En dat hebben we gevierd in Polen, compleet met het Sto Lat zingen. Ik had in Nederland al wat slingers en ballonnen gekocht en wat platte kleine cadeautjes die makkelijk in de bagage meekonden. En wat voelde ze zich toch jarig! Het grootste cadeau was misschien toch wel dat haar broertje er bij was. Maar ook haar andere cadeaus vielen in de smaak. Elke keer sprong ze op en gilde het uit van blijdschap. Fijn dat ze ook met kleinere dingen tevreden kan zijn. Na het ontbijt hebben we samen een lekkere mon chou taart gemaakt. Als avondeten wilde ze graag barbecuen. En dat hebben we dus ook gedaan. Een gezellige, zonnige verjaardag voor haar.

We zijn gisteren vertrokken uit ons verblijf bij het meer en zitten nu op een voor ons vertrouwde plek. In dit huis zijn we de andere adoptiereizen en vorig jaar op vakantie ook geweest. Hier zullen we de rest van de adoptieprocedure afwachten. We hebben inmiddels ook al een datum voor de rechtbankzitting. Op 19 mei zal Maxim officieel een Harwig worden! Daarna zullen we nog een aantal weken hier moeten verblijven zodat de officiële documenten in orde gemaakt kunnen worden.

Maxim heeft een lichte taalachterstand. Hij praat dus al niet heel veel/goed Pools, en dan moet hij nu dus ook wennen aan de Nederlandse taal. Een belangrijke taak voor ons om hem hierin goed te begeleiden. Hij gebruikt na een week al een paar woordjes alleen in het Nederlands: poes, poeder, op, nje doen (oke, een beetje Pools nog hier), mama en auto. Papa zegt hij nog niet zoveel. Dat komt omdat het Poolse papa ‘tot ziens’ betekent. Dus eigenlijk is het wel raar om je nieuwe vader ‘tot ziens’ te noemen. Maar omdat de andere kinderen het wel gebruiken, zal hij het straks wel overnemen. We laten hem soms ook dingen nazeggen in het Nederlands (woorden die we vaak gebruiken). Dat het wordt beloond met een groot applaus voor elke poging, stimuleert hem om het vaker te proberen. Maar we merken wel dat het niet zo soepel voor hem gaat.

Olivia lijkt te beseffen dat ze haar plaats als jongste in het gezin voorgoed voorbij is. Hoewel ze het erg leuk vindt om een broertje te krijgen en er ook heel leuk mee samen kan spelen, merken we dat ze het soms ook heel moeilijk heeft. Ze doet Maxim na in zijn (jongere) gedrag, wil alles wat Maxim heeft ook hebben en ze is wat vaker huilerig of extremer in haar emoties. We geven haar daarom wat extra knuffeltjes en een-op-een tijd zodat ze weet dat wij haar ook zeker zien. 

 
* Update 4 *

11 mei 2011

Is het omdat we ons geen seconde vervelen? Of omdat het zo’n lekker weer is? Of omdat we ons hier thuis voelen? Ik weet het niet, maar de tijd lijkt zo snel te gaan! We zijn alweer 3 weken in Polen, waarvan Maxim er al 2 bij ons is. Naar huis mogen we nog niet en hoewel daar ook genoeg dingen zijn die we missen, hebben we er geen problemen mee om hier nog even te verblijven. Op 19 mei hebben we de rechtbankzitting en wordt Maxim officieel onze zoon. Daarna moeten we nog zo’n twee weken wachten tot alle documenten klaar zijn en dan moeten we nog naar Warschau om de documenten daar te legaliseren. Begin/half juni zal het dus wel worden voordat we naar huis kunnen.

Even een klein vraagje tussendoor: weet iemand hoe je vlekken van paardenbloemen kunt verwijderen? De gele vlekken krijg ik wel weg, maar van het sap krijgen de kinderen allemaal bruine (ronde) vlekjes in hun kleren en die krijg ik er niet uit. Help? 

Inmiddels zijn we dus al ruim 2 weken met z’n zevenen en hebben we bezoek gehad van de voogd van Maxim. Ze was onder de indruk hoe het met Maxim ging en hoe wij het doen. En het gaat ook erg goed allemaal. Maxim leren we elke dag weer beter kennen en hij ons. Hij is niet alleen heel lief en schattig, maar soms ook ontdeugend. Hij zoekt uit waar onze grenzen zijn en die geven wij dan ook keurig aan. Daarin zijn we erg consequent en duidelijk. Dat is voor Maxim niet altijd even leuk en dan kijkt hij ons met zielige traanoogjes aan. Als hij merkt dat deze oogjes (hoe schattig ze ook zijn!) ook niet helpen, geeft hij maar op en begint te lachen. Als ouders hebben we hem nu wel door, maar Maxim weet inmiddels dat zijn broers en zussen dit nog niet door hebben en daar maakt hij handig gebruik van!
 
We hebben afgelopen week eens de toerist uitgehangen. We zijn een dagje naar de geboortestad van onze kinderen geweest. Hoewel we hier al vaak zijn geweest, waren we er nu als echte toeristen i.p.v. de altijd drukke schema’s die we in deze plaats moesten afronden: zaken bij de adoptiecommissie, rechtbankzaken, geboortecertificaten ophalen, etc. Vandaag reden we er naar toe zonder missie, of eigenlijk toch wel: rondkijken en de kinderen bewust maken dat ze in deze stad geboren zijn (niet als zwaar beladen onderwerp gebracht). De oudste drie begrijpen dit nu goed. Het was lekker weer met een heerlijk zonnetje erbij. Eerst zijn we naar het moderne overdekte winkelcentrum gegaan. Daar zijn ook veel winkels die je gewoon in Nederland kunt vinden, o.a. C&A, H&M, Esprit en Media Markt.

Na het shoppen zijn we naar de binnenstad gereden en hebben even relaxt bij de fontein. We merken overigens wel dat we erg vaak aan worden gestaard. Dat kan natuurlijk komen omdat we anders praten, maar ik denk toch vooral omdat we met 5 kinderen aan komen lopen. In Polen hebben de meeste mensen 1 of maximaal 2 kinderen. Dus met 5 ben je een ineens een bezienswaardigheid geworden. We hebben nog wat rondgelopen in de binnenstad en veel foto’s gemaakt. Uiteindelijk zijn we naar ons favoriete restaurant gelopen: Ramzes. Hier hebben we met z’n allen voor ongeveer € 36,- gegeten!

Omdat er nog een strak blauwe lucht was en de zon mooi scheen, zijn we nog een andere plaats gereden voor nog een toeristische bezienswaardigheid. De kinderen waren erg onder de indruk van wat ze zagen. Het was namelijk het grootste Christus beeld in de wereld!

  

* Update 5 *

19 mei 2011
Vandaag was het dé dag dat Maxim officieel een Harwig is geworden! Om 11.00 uur moesten we bij de rechtbank zijn in de geboorteplaats van Maxim. We hadden dezelfde rechter als 3 jaar geleden.  Gelukkig mochten ook deze keer de kinderen mee de rechtszaal binnen, want het is moeilijk om voor 5 kinderen oppas te vinden. Van tevoren hebben we ze goed geïnstrueerd hoe ze zich moesten gedragen. We hadden onze beste kleren aangedaan: papa en mama strak in pak en de kinderen in de enige kleding waar geen paardenbloemvlekken in te vinden waren...

De rechtszaak heeft ongeveer 1,5 uur geduurd. De rechter begon te vertellen dat ze blij was ons weer te zien en dat ze ook net in Amsterdam was geweest, tijdens Koninginnedag! We hebben weer veel interessante en belangrijke  informatie gekregen en mochten zelf ook vragen stellen. Het is dan fijn te merken dat deze rechter ook in het belang van de kinderen denkt en alle informatie die ze heeft van o.a. hun biologische ouders aan ons heeft doorgegeven en ook zal ze nog achter bepaalde informatie aan gaan. Ook de voogd van Maxim probeert ons daarbij zo goed mogelijk te helpen. 
Hoewel zo’n rechtszaak voor ons als ouders enorm interessant is (deze keer niet spannend want het is inmiddels bekend hoe het gaat), is het voor de kinderen een lange saaie zit. Maar ze hebben zich prima gedragen. Op het einde moesten we allemaal staan en werd het besluit officieel voor gelezen: “Robert Harwig, zoon van (naam vader) en (naam moeder) en Noortje Harwig (dochter van (naam vader) en (naam moeder) zijn nu de ouders geworden van Maxim (2e en 3e naam) Harwig.” Het blijft vreemd en toch ook bijzonder dat door de woorden van de rechter je ineens een zoontje erbij hebt. En wat voor eentje! Maxim is een heerlijk vrolijk mannetje. Hij lijkt zijn plekje in zijn nieuwe gezin al goed gevonden te hebben. Iedereen is dol op hem en hij lijkt in veel opzichten op zijn broers en zussen. Wat een voorrecht om ook voor hem te mogen zorgen!Hij is al niet meer weg te denken uit ons leven! De naam Maxim (die je overigens uitspreekt als mak-siem) is een verkorting van zijn geboortenaam. De twee namen die hij erbij heeft gekregen is een naam die wij gewoon leuk vinden en een naam zoals hij in zijn pleeggezin werd genoemd. Zo heeft hij ‘van alles wat’ in zijn namen zitten. 
Als verrassing zijn we na de rechtszitting naar de McDonalds gegaan om te vieren dat we voortaan een gezin van 7 zijn. Na de Happy Meals en ijsjes zijn we nog wat boodschappen gaan doen en naar huis gereden. Daar hebben we met z’n allen voor de telefoon “Sto lat”(het Poolse Lang zal hij leven) gezongen voor opa, want die was vandaag ook jarig.
Het einde van ons verblijf komt nu ook langzaam in zicht. Over twee weken mogen we de documenten bij de rechtbank ophalen en moeten we helemaal naar Warschau rijden om ze daar te legaliseren. Als dat gebeurt is mogen we, na 7 weken Polen, eindelijk naar huis!

Ps: Iedereen heel erg bedankt voor de leuke berichtjes die we krijgen van bekenden en onbekenden, zowel via ons gastenboek als via de mail. Het doet ons goed dat zoveel mensen met ons meeleven! Het is hier niet mogelijk om iedereen persoonlijk te bedanken, maar weet dat alles met veel plezier gelezen wordt!!!!

 

* Update 6 *

29 mei 2011

Terug in de natuur... Wat is er mooier om in een groot huis met grote tuin, midden in de natuur te zitten? In een klein dorp waar een stel ooievaars zich hebben genesteld en die regelmatig even bij je langs komen. En waar je nog een vuurtje mag maken in je eigen tuin. Waar je met de kinderen marshmallows boven houdt, aan een tak waar je zelf met een mes een punt aan hebt geslepen. En waar je boven de opkomende korenvelden zwaluwen ziet vliegen. Waar je de berg af kunt rollen, paardenbloemen kunt plukken en aan ‘blaasbloemen’ kunt blazen. Waar je kinderen slakjes, torretjes, spinnetjes en andere beestjes kunnen verzamelen en daar ‘huisjes’ voor maken. Waar je uren lang kunt voetballen, basketballen, tikkertje en verstoppertje kunt spelen zonder dat het saai wordt. Waar af en toe katten, honden, eenden en kippen over je erf lopen. En waar je geluiden van zingende vogeltjes, af en toe een voorbijrijdende auto of tractor en kikkers hoort. Heel veel kikkers trouwens! Parende kikkers!!! Die ontzettend hard kunnen kwaken! Non stop! Die dus ook ’s nachts heel goed te horen zijn, waardoor je ineens niet meer zelf in slaap kunt komen... Ja, in deze prachtige natuur leven wij nu al ruim 4 weken. Hoewel dat gekwaak van die kikkers eerst leuk was, is het voor onze (of beter gezegd mijn) nachtrust minder goed. Maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door al het andere wat hier in de natuur te beleven valt!

We hebben ook een dorpsfeest achter de rug. Of beter gezegd: een Kinderdag. Want dat vieren ze hier ook in Polen, naast Vaderdag en Moederdag is er dus ook een Kinderdag. We gingen eerst naar het dorpsgebouw waar een koortje aan het zingen was. Daarna was er nog een optreden van een paar kinderen (heel schattig) en na afloop ging iedereen naar buiten. Het was mooi weer dus iedereen zat aan tafels in het grasveld. Daar werden allerlei spelletjes gedaan, o.a. touwtrekken (12 kinderen tegen 5 moeders), ei-lopen, ballon-zit-estafette en zaklopen. Het was erg leuk om te zien. Onze kinderen waren nog wat verlegen dus die bleven veilig bij papa en mama zitten. Al snel zaten we aan de zelfgebakken Poolse taarten, drinken en boterhammen met gebarbecuede worsten. Toen eenmaal de muziek aanging en de dansvloer open was, kwamen de kleintjes al snel in de benen. Olivia en Maxim beschikken over een waar danstalent. Geweldig om te zien hoe ze daar heen en weer waggelen en draaien (en dol worden en vallen…). Natalja, Artur en Mirek waagden zich inmiddels aan de lokale bevolking en gingen samen met de andere aanwezige kinderen verstoppertje doen. Dit alles werd af en toe onderbroken door een presentje dat de kinderen uit mochten kiezen of dat ze een grote hand snoepjes mochten pakken. En dat laatste hoef je onze kinderen niet twee keer te vertellen. Vijf dubbele handjes snoep is veel hoor! ;-)

 

* Update 7 *

11 juni 2011
Home Sweet Home! Dit is de laatste update wat betreft onze reis in Polen, want inmiddels zijn we alweer een paar dagen thuis! Omdat het nogal een drukke laatste week was in Polen, heb ik thuis eerst even uitgerust voor ik weer aan een update ben begonnen, maar hier is hij dan...

Op vrijdag 3 juni was het een speciale dag. Niet alleen omdat wij de papieren bij de rechtbank op konden halen in de geboorteplaats van Maxim, maar ook omdat het vandaag precies 3 jaar geleden was dat de adoptie van Natalja, Artur, Mirek en Olivia was uitgesproken! We hadden toen nog niet kunnen bedenken dat we 3 jaar later weer hier bij de rechtbank binnen zouden staan! Het regelen van de papieren is een kwestie van hooguit een uurtje. Dus vol goede moed stonden we na 10 minuten weer buiten met de juiste papieren. Nu moesten ze nog gelegaliseerd worden (voorzien van een stempel en handtekening) bij de provinciale rechtbank. Toevallig is die gevestigd in het gebouw naast de plaatselijke rechtbank. Terwijl Robert met de oud-directrice van de adoptiecommissie naar binnen ging, stond ik met de kinderen buiten te wachten met een tolk. Het was lekker warm weer. Zonnetje erbij en in gedachten zat ik al bij de volgende dag. Dan zouden we met z’n allen naar Warschau gaan om daar het weekend door te brengen. Wild werden mijn gedachten verstoord door een busje dat vlak voor ons tot stilstand kwam. Zes zwaar bewapende politiemannen sprongen naar buiten (compleet met bivakmutsen en mitrailleurs!!!) en keken nogal dreigend in het rond. Kreeg er even de kriebels van! Niet veel later kwamen er nog twee politiemannen uitgestapt met een man in ‘boevenpak’. Zijn handen waren achter op zijn rug geboeid en zijn hoofd werd diep naar beneden gedrukt. Het moet wel een heel zware crimineel zijn geweest die daar naar de rechtbank moest! De kinderen hebben alles gezien en vooral de jongens vonden het ‘vet cool’. Die echte mitrailleurs dan… Hun beeld van een boef is ook meteen bijgesteld. Dit was echt wel een heel heel stoute boef!

Afijn, Robert kwam niet veel later uit de provinciale rechtbank met de mededeling dat we vandaag geen stempels hoefden te verwachten. Blijkbaar was er uitgerekend vandaag een of andere controle en een feestje en niemand zou ook maar even de tijd willen nemen om een handtekening en een stempel te zetten! Echt, wat hebben we gebaald! We moesten maandag maar terug komen. We hebben echt van alles geprobeerd maar het mocht niet helpen. De officiële en nieuwe geboorteaktes hebben we nog wel opgehaald en daarna zijn we, toch enigszins teleurgesteld, weer 80 km. richting ons huis gereden. De reservering voor het hotel in Warschau moest worden afgezegd en nieuwe plannen moesten worden gemaakt. We hadden immers iedereen al verteld dat we woensdag terug zouden komen. Het was haalbaar, maar dan konden we geen sightseeing meer doen in de koets met paarden ervoor, wat we zo graag eens met de kinderen wilden doen. Het zou weer vlug een rondje ministerie en ambassade worden en als we geluk hadden zouden we een glimp van een bekend gebouw in Warschau oppikken. Maar helaas, het was niet anders. Het weekend hebben we maar gebruikt om alles in huis op te ruimen, schoon te maken en in te pakken. En oh, wat hebben onze kinderen daar goed bij mee geholpen. Ze stonden zelfs te springen om de wc’s te poetsen!


Maandagochtend 6 juni 9.00 uur. We verzamelden ons weer voor het provinciale rechtsgebouw. De directrice stond al klaar. Ze had alle papieren, compleet met handtekeningen en stempels al klaar! Zo snel kon het dus ook. Waarom hadden ze daar vrijdag nou niet even de tijd voor genomen? Nog geen 5 minuten later konden we dan eindelijk op weg naar Warschau. Na een lange reis, die pas bij het inrijden van Warschau vervelend werd door een hele lange file, kwamen we bij ons hotel aan. Hotel Maria. We hebben er gegeten en zijn nog even naar een super de luxe shopping mall geweest (die je in Amerika ook hebt). Terug in het hotel kregen we een telefoontje uit Nederland. Ik stond echt te springen en gillen van blijdschap voor goede vrienden van ons. Zij hadden net een (adoptie) voorstel gekregen! Wat heerlijk om in deze vreugde te mogen delen!!!

In het hotel hadden we twee kamers. Robert sliep met Natalja en Mirek op een kamer en ik met Artur en ‘de kleintjes’. Deze term is er ineens ingeslopen na de komst van Maxim. Natalja is er mee begonnen door eens te zeggen: “Mam, de kleintjes zijn buiten!” Daarmee bedoelde ze dus Olivia en Maxim. Inmiddels heeft iedereen het overgenomen en is de term ‘de kleintjes’ al volledig geïntegreerd in ons gezin. Echt goed geslapen heb ik niet. Maar wat kun je ondanks je eigen vermoeidheid toch genieten van het wakker worden naast je zoon (Artur in dit geval) die je om 5.00 uur ’s ochtends met een slaapkop weet te vertellen dat je altijd groeit, ook als je slaapt. En dat het eigenlijk gek is dat je daar niets van voelt. "Ja Artur, da’s inderdaad gek. Ga nu nog maar even slapen…".

 


Dinsdag 7 juni. Na een heerlijk ontbijt reden we richting het ministerie van buitenlandse zaken. Veel te laat kwamen we aan, als gevolg van de mega drukke ochtendspits en het missen van een belangrijke afslag. Maar ons contactpersoon (Bronja, een zeer hartelijk mens) heeft erg geduldig gewacht en ons goed geholpen om de juiste papieren ook hier weer van handtekeningen en stempels te laten voorzien. Daarna gingen we met z’n allen, inclusief Bronja, de auto in op weg naar de Nederlandse ambassade. Nou hebben we vaker de vraag gekregen wat voor auto we hebben en of het wel allemaal past met zo’n groot gezin. Nou, we hadden in onze Volvo V70 met extra achterbankje gewoon nog een plaatsje over voor een kind. Maar vraag ons even niet hoe we in Warschau rondreden met nóg een extra persoon in de auto… De oudste 3 kinderen herkenden het (nogal opvallende) gebouw van de Nederlandse ambassade nog wel van 3 jaar geleden. We hebben weer formulieren ingeleverd en er is een noodpaspoort voor Maxim gemaakt. Natuurlijk ook de foto’s voor de ambassade zelf. We hebben afscheid genomen van Bronja en zijn meteen weer doorgereden naar het huis in Polen. De terugweg ging aanzienlijk sneller dan de heenweg de dag ervoor. Ruim 5,5 uur hebben we erover gedaan, vooral met dank aan de geweldige snelweg tussen Lodz en Poznan!


Woensdag 10 juni. Eindelijk brak deze grote dag aan. Na een verblijf van precies 7 weken in Polen, zouden we vandaag weer voet op Nederlandse bodem zetten! Maar vooral: zou Maxim voor het eerst aankomen in Nederland en voor hem een nieuwe start beginnen in een nieuwe omgeving met nieuwe mensen, in een nieuw huis, zijn nieuwe thuis! De terugreis van 7 uur verliep voorspoedig en de aankomst was geweldig! Ons huis zag er keurig, schoon en feestelijk uit, compleet met de Poolse vlag natuurlijk! Het door ons uitgenodigde ‘ontvangstcomité’ stond buiten voor ons huis te wachten. Wat waren de kinderen blij om weer thuis te zijn. En Maxim? Die was gewoon wat verlegen met al die aandacht en klemde zich goed om me heen. Eenmaal binnen ging het feest verder. Er was zeker herkenning op het gezicht van Maxim te zien omdat hij voor die tijd al foto’s had gezien van zijn nieuwe thuis. Binnen was het huis ook versierd en werden we vreselijk verwend met allemaal leuks en lekkers. Er stonden bloemen, cadeautjes en kaartjes op ons te wachten. Er waren heerlijke zelfgebakken taarten gemaakt, een pan vol zelfgemaakte tomatensoep , luxe belegde broodjes, zalmtortilla’s, koude schotels, snoepjes, chips, etc. Helemaal geweldig en verbluffend hoe zoveel mensen zich zo voor ons hebben ingezet om een fijne thuiskomst te bezorgen. Corry, Marion en Maaike wil ik bij deze alvast even noemen. Jullie hebben al de weken dat we in Polen waren op ons huis en de katten gepast en ook nog eens mede (met Hanneke) gezorgd voor een onvergetelijke aankomst voor Maxim en ons in Nederland. Super bedankt!!!!

Adoptiereis 2011