Eerste reis

Woensdag 10 oktober 2007

Vandaag zijn we om 10.30 uur vertrokken naar Polen. Eén keer in de file gestaan, maar voor de rest hebben we toch aardig goed door kunnen rijden. Om 18.00 uur waren we al in onze verblijsplaats. Dus zo’n 7,5 uur rijden. Valt mee! Onderweg hebben we nog een pauze gehad van een half uurtje. We hadden besloten om het stukje na de grens met Polen de touristische route te nemen. Dat was prachtig om te rijden! We reden door kleine schattige dorpjes met mooie herfstkleurige bomen langs de weg. Op sommige stukken waren ze met de weg bezig, maar over het algemeen was het goed tot zeer goed te berijden. Het hotel hebben we redelijk snel kunnen vinden. Grazyna (de contactpersoon en tolk in Polen) bleek er al te zijn. Nadat we de auto hadden uitgepakt, zijn we even naar haar hotelkamer geweest. Om 19.00 uur hebben we afgesproken om met elkaar te eten in het restaurant van het hotel. Daar hebben we tot 22.00 uur gezeten, gegeten en heeeeel veel gepraat. We hebben ook weer nieuwe informatie over de kinderen gehoord. Verder heeft Grazyna nog een aantal Poolse gewoontes uitgelegd. Bij het begroeten geef je eerst de vrouw de hand, daarna de man. De mannen geven vaak een handkus. Dan buigen ze dus hun hoofd of je een kus op de hand te geven. Dus niet de hand naar je mond toe brengen! Robert gaat proberen dit morgen in de praktijk te brengen! :-) Je volgt daarna altijd de vrouw. Zij zal je wijzen waar je naar toe moet gaan en zij zal ook de jas van je aannemen. Vaak is het de gewoonte om iets lekkers op tafel neer te zetten. Het wordt je dan één keer aangeboden en daarna moet je zelf pakken. Het is onbeleefd om dit te weigeren... Ik ben benieuwd of we nog wel een hap door onze keel kunnen krijgen door de zenuwen!
Morgen gaan we om 9.30 uur samen met Grazyna ontbijten. Om 13.45 worden we opgehaald door een taxi en gaan we eerst naar de adoptiecommissie. Daarna zullen we ongeveer 1 of 1,5 uur bij de kinderen zijn. Artur en Mirek komen naar het huis van Natalja. We horen bij de adoptiecommissie ook op welke manier de kinderen zijn voorbereid op onze komst. Zenuwachtig zijn we niet. Nog niet in ieder geval. Wel zijn we heel benieuwd hoe het zal gaan! De rugzakjes met inhoud staan in ieder geval klaar!

 

Donderdag 11 oktober 2007

Om 9.30 uur hadden we met Grazyna afgesproken om te ontbijten. Een heerlijk luxe buffet met alles erop en eraan. Toen de buikjes vol waren hebben we nog tot 11.30 uur de lijst met onze vragen voor de adoptiecommissie doorgenomen. Die hadden we thuis al gemaakt. Alle vragen die we maar konden bedenken om meer te weten te komen over het verleden van de kinderen, stonden op deze lijst. Om 14.15 zouden we weer afspreken in de lobby. Om de tijd door te komen zijn we na het eten het centrum in gegaan en hebben wat rondgelopen en wat foto’s gemaakt.

Om 14.15 stond de taxi klaar en samen met Grazyna gingen we op weg. Toen we nog geen minuut onderweg waren, kwamen we erachter dat we de vragenlijst voor de adoptiecommissie waren vergeten. Tja, de zenuwen waren al echt door ons lijf aan het gieren. Snel terug gegaan en toen toch op weg naar de commissie. Daar aangekomen moesten we naar een klein kamertje waar een jonge vrouw zat. En ja, daar was de eerste handkus van Robert! We hebben weer heel veel informatie over de kinderen gekregen. We mochten echt alles vragen. Niet overal wisten ze een antwoord op, maar ze wilden ook wat dingen navragen. Op een gegeven moment kwam de directrice langs en die heeft ook nog wat informatie gedeeld. Ook die kreeg van Robert een handkus en daar was ze helemaal onder de indruk van. Ach, integreren noemen ze dat. ;-) Om 16.00 uur waren we nog eigenlijk niet klaar met het gesprek, maar morgen gaan we er weer naar toe dus dan kunnen we het wel afmaken. De directrice kreeg nog een mandje van ons met koffie (Douwe Egberts), thee, Juliana pepermunt en kleine stroopwafeltjes. Van de directrice kregen we ook nog te horen dat de match zo goed was: mooie, jonge ouders die veel op de kinderen leken...

Nou, en toen kwam eindelijk het moment dat we naar de kinderen mochten. Weer met de taxi, want zo hoefden we ons nergens druk om te maken. We moesten in een flat zijn op de eerste verdieping. Grazyna had ondertussen onze camera al draaiende en wij gingen naar binnen. Het eerste zag ik (Noortje) Natalja staan, maar uit beleefdheid heb ik eerst de gastvrouw een hand gegeven. Daarna Natalja begroet met “dzjen dobre Natalja’ en haar een aai over haar wang gegeven. Niet verlegen en schijnbaar blij om ‘haar gasten’ te zien, kwam er ook een volmondig ‘dzjen dobre’ uit haar mond. Op dezelfde manier heb ik Artur en Mirek begroet. Daarna naar de woonkamer gegaan om ook de andere pleegouders een hand te geven. Daarna ging alles zo snel.

Emotioneel hebben we ons allebei een klein beetje afgesloten. Je wilt natuurlijk niet als een jankende gast binnenkomen! Na de begroeting hebben we de kinderen een cadeautje gegeven. Voor Natalja een vliegend poppetje en voor Artur en Mirek een machine van Bob de Bouwer die ook geluidjes kon maken. Dit was een groot succes! De kinderen vonden hun cadeautjes erg leuk en hebben er lang mee gespeeld! Na een aantal minuten vertelde Grazyna dat we ons voor mochten stellen als papa en mama. Gelukkig, het zit goed! 

Na een tijdje spelen met de kinderen, zijn we gaan zitten en hebben we wat gedronken en een gebakje gegeten. De pleegouders waren veel met elkaar en Grazyna aan het kletsen en ook met de jonge mevrouw van de adoptiecommissie. Maar ondertussen hielden ze ons waarschijnlijk wel in de gaten. De kinderen zijn lekker levendig en zó mooi! Je zou ze de hele dag ook wel lekker willen knuffelen! Toen kwam het fotoboekje tevoorschijn. Voor alle drie eentje. We hebben ze samen met de kinderen doorgenomen en verteld wat er te zien was. De Poolse woordjes hadden we al bij de foto neergezet. De kinderen vonden het reuze interessant! En de boekjes zijn die avond nog regelmatig doorgenomen, met ons en met de pleegouders. Weer een tijd later hebben we ze de knuffelschaapjes gegeven. Eerst het fotoalbumpje erbij gepakt want daar stonden ook foto’s van de knuffels in. Dit vonden ze ook helemaal mooi. De knuffels werden aan de pootjes overal mee naar toe genomen of stevig om de nek vast gehouden.

Rond half zeven zijn we weer weg gegaan, nadat we van Artur, Mirek en Natalja een kus en een knuffel hadden gekregen. De gastgezinnen kregen nog een soort kaasplankje van ons met twee verschillende soorten kaas, een zakje noten en een potje mosterd. Dit viel blijkbaar goed in de smaak. We zijn helemaal tevreden hoe het gegaan is. Ook al konden we de kinderen nauwelijks verstaan. Je praat maar over en weer en je ziet wel wat er gebeurt. Ook met gebaren kom je een heel eind. Het blijft nog steeds onwerkelijk hoe het allemaal gegaan is. De eerste spanning is er af en we voelen ons echt heeeeeel gelukkig! We willen echt dolgraag ouders worden van deze prachtige, lieve, mooie, leuke kinderen!!!!! 

 

Vrijdag 12 oktober 2007

Vandaag weer een heftige dag. Robert heeft voor het eten nog de rolletjes met foto’s weg gebracht bij de 1-uur-service. Om 9.30 uur hebben we weer met Grazyna afgesproken voor het ontbijt. Robert heeft nog wat foto’s gemaakt. Het ontbijt is echt een feest: heel lekker en een grote variatie aan sappen, yoghurt, brood(jes), kaas, vis, salades, warm en koud vlees, fruit, etc. Robert heeft een nieuwe samenstelling ontdekt: boterham met ei en zalm. Ook de spekreepjes heeft hij niet laten liggen! Na het ontbijt hebben we alles snel ingepakt en in de auto gedaan. We hebben gisterenavond besloten om vandaag na het bezoek met de kinderen weer naar Nederland te vertrekken. We hebben afgerekend en rond 10.45 uur zijn met onze auto achter Grazyna vertokken naar de adoptiecommissie. De directrice was wederom gecharmeerd van Roberts handkus! We moesten een aantal documenten ondertekenen en de namen officieel doorgeven. Het verblijf voor de tweede reis is nu ook geregeld. Nadat we een foto met de directrice hadden gemaakt, zijn we om 12.00 uur de foto’s van de 1-uur-service op gaan halen.

Vervolgens zijn we doorgereden naar het pleeggezin. De kinderen stonden al bij de deuropening om ons te begroeten: “Dzjen dobre mama” “Dzjen dobre tata”…. Daar word je toch spontaan vrolijk van! Vandaag kregen de kinderen de boekjes waarin ze konden voelen en luisteren naar geluiden. Vonden ze erg leuk. We hebben weer wat gespeeld. Favoriet is het hoog oppakken en in de lucht ronddraaien bij ‘tata’. Ze kraaien het dan uit van plezier! Helaas heeft Robert maar twee armen, want ze willen alle drie wel tegelijk de lucht in! Ook het snoep was vandaag weer rijkelijk aanwezig. Het werkt blijkbaar zo: er is een zakje snoep en die mag achter elkaar opgegeten worden. Hmmm...

Na een tijdje heb ik (met vertaling van Grazyna) de pleegouders nog allerlei dingen kunnen vragen over de kinderen, de ontwikkelingen die ze hebben gemaakt in de pleeggezinnen en over dingen die de kinderen gewend zijn om te doen. We hebben de kinderen op het eind de rugzakjes gegeven met daarin de ballonnen, bellenblaas, een pakje sultana en de speklollie.

Toen de jongens weg gingen regende het hard. We hebben ze nog uitgezwaaid en in gedachte vroegen we ons af hoe lang het zou duren voordat we deze schatjes weer zouden zien… Weer binnen heb ik nog even met Natalja met een ballon gespeeld. Hier had ze ook veel plezier in! Toen we naar huis wilden gaan wilde Natalja dat wij haar knuffel (het witte schaapje) mee zouden nemen. Want dan kon ze hem niet vergeten als ze naar Nederland ging. Slik, slik, slik… Na het afscheid, snel naar buiten en daar kwamen de tranen. Zowel Robert als ik konden het niet langer verbergen. Het waren ook zo'n emotionele dagen! Op de schouders van de pleegouders hebben we nog even kunnen snikken. Wat kun je al snel gehecht raken aan kinderen! En nu weten we niet hoe lang het nog duurt voordat we ze weer zien. Dat weet je van tevoren, maar als je je kinderen hebt gezien is het zoveel moeilijker om echt weer terug te gaan naar Nederland!

We zijn om 15.30 uur richting de Pools-Duitse grens gereden. In de auto zijn er nog heel wat zakdoekjes vol gesnoten… De terugweg hebben we verder wel goed door kunnen rijden. We hebben nog één stop van drie kwartier gemaakt en om 23.15 uur waren we weer thuis. En dan is nu dus de moeilijkste periode aangebroken: het wachten totdat we eindelijk weer naar onze lieve, mooie kinderen mogen! 

Adoptiereis 2007