VIA Bijeenkomsten

10-02-2014 14:56

Om een weloverwogen keuze te kunnen maken over adoptie, volgen aspirant-adoptieouders verplicht zes voorbereidingsbijeenkomsten. Klik HIER voor meer informatie over de VIA-bijeenkomsten (= Voorlichting Informatie Adoptie).

 

VIA bijeenkomst 1

Datum: Maandag 24 april 2006
Onderwerp: Kennismaken met de groep en het gaat over de biologische ouders

Vandaag dan eindelijk onze eerste VIA bijeenkomst! We waren op tijd in Zwolle, en na wat rondgezworven te hebben, kwamen nog net op tijd om even een (gratis!) kopje thee te drinken (en voor Robert een glaasje fris natuurlijk!). Het was wat onwennig in het begin. Er zaten al veel mensen waarvan je weet dat zij ook met de adoptieprocedure bezig zijn en dat je met hun de komende 6 bijeenkomsten in de groep zit... We hebben een leuke gevarieerde groep, bestaande uit 8 stellen. De leeftijd ligt tussen de 28 en 45 jaar. Het was wel grappig om te zien dat mensen nog zo verschillend met adoptie bezig zijn. Wij hebben van alles al gelezen, uitgeplozen en weten al waar onze kinderen vandaan zullen komen en hoeveel. Terwijl anderen nog echt oriënterend bezig zijn. Het programma is standaard. Nadat we in een zaaltje waren gekomen waar de tafels in een groot vierkant waren neergezet, hebben de twee voorlichters zich eerst aan de groep voorgesteld. Daarna ga je je 'buren' bevragen en die moest je later aan de groep voorstellen. Was erg interessant om te horen hoe je mede-'cursisten' tot adoptie komen.

Na het voorstellen was het kort pauze waarbij we even met mede-cursisten hebben gekletst. Na de pauze gingen we het hebben over de biologische ouders. Of we er al over nagedacht hadden om hier vorm aan te geven. Dat hebben Robert en ik wel gedaan en we hebben verteld hoe wij er over denken. Er werd ook een stukje voorgelezen uit het boek "Chinese aarde", over een adoptiemoeder in China. Daarna konden we vragen opschrijven op een grote flap-over. Dat waren vragen die je graag tijdens de cursus beantwoord wilde hebben. Hierna kregen we een video te zien uit van meisjes/vrouwen uit Colombia. Zij zaten in een soort opvanghuis waar ze uiteindelijk hun beslissing namen: hun kind houden of afstaan. Het was interessant om te zien hoe dat daar in zijn werk gaat. Maar bij ons maakte die video verder niet zoveel indruk. Misschien komt het omdat we niet uit Colombia gaan adopteren, of omdat we al ruim een jaar zo fanatiek aan het lezen zijn, meedoen met discussies, en alles wat los en vast zit van internet te halen. Je weet dat het zo gaat in die landen. In Polen is het vaak andersom: kinderen worden vaak uit huis geplaatst omdat de ouders er niet goed voor zorgen. Na de video hebben we hier kort over nagepraat. En toen was het alweer tijd om naar huis te gaan. De 3 uur vlogen voorbij! Voor ons weer een bijeenkomst over 3 weken. Ik ben in ieder geval blij dat we gestart zijn. De kop is eraf!  

Het gebouw waar wij onze VIA bijeenkomsten in hadden.

 

VIA bijeenkomst 2

Datum: Dinsdag 16 mei 2006 
Onderwerp: De achtergrond van het kind

Vandaag de tweede VIA. Ik (Noortje) was niet meer zo gespannen als de eerste keer. Ook binnen de groep was het wat meer ontspannen als de vorige keer. Een aantal keren flink gelachen! Dat breek de spanning ook. Eerst hadden we een korte terugblik op wat we van de vorige VIA vonden. Voor ons gold dat we blij waren dat we nu eindelijk echt begonnen waren met de procedure. En daarna gingen we het hebben over de geschiedenis van het adoptiekind. Daarbij hadden we even een kleine discussie over wat meer was: de invloed van de geschiedenis (en het karakter) of de opvoeding van het kind. Wij geloven dat je met opvoeding ontzettend veel kunt doen en dat het kind daar meer door gevormd wordt. Ik lees steeds vaker dat adoptiekinderen een beetje moe worden van de vinger die telkens naar hun wijst als er problemen zijn, in plaats van naar de ouders te wijzen, die misschien iets hebben gemist in de opvoeding. Iets om nog eens heel goed over na te denken voor ons.... Onze VIA-begeleidster gaf nog een mooi voorbeeld: Er is een beroemde (geadopteerde) operazangeres die zegt dat ze haar stem gekregen heeft van de geboorte ouders, maar dat haar adoptieouders ervoor gezorgd hebben dat ze er iets mee kon doen! We hebben het even over de levenslijn gehad. Een 'normaal' mens maakt later in zijn leven verlies mee, bijvoorbeeld het overlijden van je opa of je goudvis. Adoptiekinderen hebben in hun vroege leven al veel vaker groot verlies meegemaakt. Al die bagage zal het meenemen en daar moet je rekening mee houden. We hebben het gehad over wat je wilt weten van je adoptiekind. In de groep kwam naar voren dat je eigenlijk zo veel mogelijk wilt weten, tot misschien wel in details toe. Het kind zal dit later willen weten en je kunt zelf ook bepaald gedrag herleiden aan het verleden.

Hierna hebben drie filmfragmenten gezien over kindertehuizen in drie verschillende landen: China, Haïti en India. We moesten in groepjes van drie op bepaalde punten uit de film letten: verzorging, speelgoed, spelvormen, relaties met de verzorgers en kinderen onderling, communicatie, expressie van de kinderen, etc. Over het algemeen kon je zeggen dat de mensen daar met de beste bedoelingen de kinderen onderhouden. Toch zag je heel veel kinderen een apathische blik in hun ogen hebben, er was geen communicatie tussen de kinderen en de verzorgers, kinderen speelden onderling niet, wisten ook niet goed wat ze met eventueel speelgoed moesten doen (nooit geleerd) en veel kinderen verbleven alleen in bedjes zonder enige uitdaging. Heel zielig als je dat zo ziet. We hebben nog even nagepraat over deze filmpjes. Na de pauze werd de groep in tweeën gesplitst: een vrouwen- en een mannengroep. We kregen kaartjes met stellingen erop. Die kon je gebruiken bij je gesprek. Dit was erg leuk en interessant. In de vrouwengroep rolden we van het ene onderwerp naar het andere, van de keuze voor een land tot de foto van een voorstel en wat je doet als het kind thuis is. De mannen hadden het o.a. de reacties van de omgeving, over wel of geen Special Need en natuurlijk over financiën . De tijd vloog om! Het was een leuke en erg gezellige bijeenkomst!

 

VIA bijeenkomst 3

Datum: Dinsdag 30 mei 2006 
Onderwerp: De band tussen ouders en kind: hechting

We zijn alweer op de helft van de bijeenkomsten. Ineens hebben we het gevoel dat het lekker snel gaat. Vandaag was iedereen er weer m.u.v. 1 stel dat zwanger blijkt te zijn. Nadat we het kort over de vorige bijeenkomst hebben gehad, werd het onderwerp over 'hechting' ingeleid. Een onderwerp dat in adoptieland heel hoog in het vaandel staat en naar onze mening wel eens te krampachtig wordt beschreven. Gelukkig bleek hier tijdens de voorlichting geen sprake van te zijn. De begeleidster vertelde dat je eigenlijk twee mogelijkheden hebt:

  • de hechting van het kind is al in het land van herkomst begonnen en kan hier worden voortgezet
  • de hechting van het kind is niet in het land van herkomst begonnen en moet je het kind hier als ouders nog aanleren. Dus geen 'hopeloos geval' als het kind nog niet gehecht blijkt te zijn. Dit is natuurlijk goed om te horen, zeker na wat negatieve artikels over adoptie die de laatste tijd weer in het nieuws (krant) zijn.

Na deze inleiding gingen we over op de theorie van de ontwikkelingslijn/ hechtingsproces van kinderen die gewoon in Nederland opgroeien. Dit was erg leuk in interessant om te horen. Vooral voor Robert waren er verschillende eye-openers tijdens deze theorie. Daarna werd aangegeven waar en waardoor de hechting in het land van herkomst van je adoptiekind verstoord kan worden. Dit kan o.a. zijn doordat een kind veel wisselende verzorgers heeft gehad, geen vertrouwen leert ontwikkelen en daardoor angstig wordt en zogenaamd onveilig gehecht raakt. Met deze informatie kun je als adoptieouder een beeld krijgen van eventuele signalen die je op zou kunnen vangen bij je kind. Natuurlijk zijn er ook veel adoptiekinderen die niet onveilig gehecht zijn en waarbij je bijvoorbeeld geen 'klampgedrag' of 'allemansvriendjes' zult herkennen.

Na de pauze hebben we twee videofragmenten gezien. Allebei van kinderen die problemen hebben gehad bij het begin van hun adoptie. Een meisje was nu 20 jaar en vertelde haar verhaal. En een jongetje van 4 die gedragsproblemen liet zien, waarbij de ouders vooral in het begin geen grip op kregen. Onze groep werd in tweeën gesplitst en het was de bedoeling dat elke groep op 1 van de kinderen zou letten. Daarna gingen we in die groepen bekijken wat de voorgeschiedenis was van het kind, wat het kind gemist had in de ontwikkelingslijn en wat wij als adoptieouders het kind zouden bieden. Het was interessant om hierover met de groep van gedachte te wisselen. In de auto hebben wij hier nog even over nagepraat. Verder hebben we eens lekker gefantaseerd over hoe de eerste dagen in Polen zouden zijn, als we de kinderen voor het eerst bij ons zouden hebben. Waar moeten we dan aan denken, wat zouden we doen (en wat niet!), hoe gaan wij zorgen dat onze kinderen aan ons zullen wennen en vertrouwen in ons leren krijgen. Was het maar zover... zucht... :o)

 Ps: Bij elke bijeenkomst is er een tafel met daarop boeken en folders die over het onderwerp gaan waar die bijeenkomst over gaat. Vandaag dus over hechting. Ik zag een heel leuk kinderboek dat heet: "Uilskuikentjes". Hopelijk kan ik dit boek nog ergens op de kop tikken. Wat zo leuk is, is dat het over drie uilskuikentjes (=tribling!) gaat. Het heeft ook met het onderwerp hechting te maken. Voor kinderen een leuk boek met een diepere gedachte...

 

VIA bijeenkomst 4

Datum: Dinsdag 13 juni 2006
Onderwerp: Scheiding en rouwproces en de eigen situatie van de adoptieouders

Vandaag alweer nummer 4. In de hitte zonder airco naar Zwolle was geen pretje, maar gelukkig was het binnen wat koeler. Leuk om iedereen weer te zien! Robert kwam ook nog een paar collega's tegen van zijn werk die daar aan het vergaderen waren. :o) 
Zoals elk begin van de VIA konden we eerst terug komen op de vorige. Wat ons (mij vooral) erg bezighoudt is dat je eigenlijk maar 1 manier leest over hoe je je kinderen zo snel mogelijk kunt laten hechten. Er is een standaard brief met aanwijzingen voor iedereen in je omgeving. Ik heb me altijd afgevraagd of er geen andere mogelijkheid is. Kun je niet eerst kijken of het goed gaat zonder een aantal van die regels voorop te handhaven? En zie je dan dat het kind ergens nog niet aan toe is, dat je dan daar je conclusies uittrekt? Onze begeleiders gaven aan dat iedereen dit op zijn eigen manier doet en dat er zeker niet 1 manier is om een kind te laten hechten. Maar je leest er niet zoveel over...
Na de terugblik moesten wij terugdenken aan oude herinneringen uit je jeugd. Wat kon je nog herinneren van vroeger? Daarna werd er een situatie voorgelezen waarbij wij ons in moesten leven. Het ging over 2 donkere mensen die je ineens kwamen halen, je meenamen, je taal niet spraken, er anders uitzagen en roken, je meenamen in een vliegtuig en vervolgens op het vliegveld allemaal donkere mensen naar je toekwamen die je aanraakten en die vreemde taal spaken. Wat zou je dan doen? Deze beschrijving lijkt een beetje op hoe het kind zich zou kunnen voelen als het zomaar ineens 'weggehaald' zou worden. Ik moest toch ook aan Polen denken. Daar verloopt het vaak heel anders; de kinderen worden voorbereid op je komst, we zien er 'hetzelfde' uit als de kinderen, je mag eerst een aantal keer bezoeken in een voor hun veilige omgeving, pas daarna mag je ze voor langere tijd in Polen bij je houden en vervolgens nemen we ze mee naar Nederland.

Er werd ook verteld dat de komst van kinderen voor ons vaak een feestelijk en nieuw begin is, maar voor de kinderen is het ook heel spannend en ze verliezen hun vertrouwde omgeving. Daarom moeten de kinderen ruimte krijgen om hun verdriet een plaats te geven. We kregen een theoretisch gedeelte bedacht door Kubler-Ross, over Verlies en Rouw. Bij een normaal rouwproces ga je verschillende fases door(niet altijd in volgorde): ontkenning, onderhandelen, protest, woede, verdriet/pijn, wanhoop, hoop, verlies krijgt een plaats. We hebben geleerd dat kinderen ook zo'n soort rouwproces door kunnen maken als ze hier zijn. Ik vind het goed dat je hier als ouder rekening mee moet houden en hoop dat wij de signalen op tijd op kunnen pakken.

Na de pauze kregen we bezoek van een adoptiemoeder die haar verhaal vertelde over twee jongens die ze had geadopteerd (1 uit Brazilië en 1 uit Ethiopië). Allebei totaal verschillende kinderen die beiden rond de 4 jaar geadopteerd zijn. Heel leuk om daar naar te luisteren. Twee pakkende dingen die ik gehoord heb:

  • Ondanks de hechtingsproblemen met 1 van de kinderen, kon ze onvoorwaardelijk zeggen dat ze van haar zoon houdt. 
  •  Zij hadden een stukje behangrand van de kinderslaapkamer thuis meegenomen en opgeplakt in de kamer waar hun zoontje sliep in Brazilië. Aan de hand van een vast ritueel met de clowntjes die op de behangrand stonden, deden zij hun zoontje daar in bed. In Nederland gekomen herkende hun zoontje gelijk de behangrand in zijn nieuwe kamertje!

Al met al weer een leuke en leerzame VIA. Nog maar twee te gaan...

 

VIA bijeenkomst 5

Datum: Dinsdag 27 juni 2006
Onderwerp: Identiteit en loyaliteit: opgroeiende adoptiekinderen

De vijfde VIA dinsdag alweer! Elke keer gaan we 's ochtends gewoon naar het werk. 's Middags snel naar huis, om vervolgens met een (te?) hoge snelheid naar Zwolle te rijden. Het wordt onderhand een gewoonte.. :o) Vandaag dus een VIA met voor ons een feestelijk tintje. Robert is alweer 29 jaartjes geworden vandaag en dus moest er getrakteerd worden.

Na een terugblik op de vorige bijeenkomst hebben we het gehad over hoe iedereen in onze groep nu staat in het adoptieproces. Nog niet iedereen is zeker dat ze uiteindelijk zullen kiezen voor adoptie. Wat ons betreft... we kunnen haast niet wachten totdat het eindelijk zover is! Zo zie je maar weer: iedereen heeft verschillende redenen om wel of niet door te gaan met adoptie. We hebben een diverse groep waarin veel bespoken kan worden. Dat is wel fijn.
Daarna gingen we het hebben over de identiteit van adoptiekinderen. Identiteit is het gevoel van hoe je jezelf beleeft en hoe je denkt dat anderen jou ervaren. Identiteit is ook het antwoord op de vragen: wie was ik, wie ben ik, wie word ik? We moesten in kleine groepjes bedenken welke vragen je zou kunnen hebben als je afgestaan/ geadopteerd bent. En ook moesten we bekijken wanneer je die vragen verwacht. Een aantal vragen kunnen zijn: Wie was ik? Waar kom ik vandaan? Houden jullie van mij? Houden mijn biologische ouders van mij? Op wie lijk ik? Waarom ben ik geadopteerd/ afgestaan? Heb ik broertjes, zusjes of andere familie? Mag ik hier blijven? Een greep uit vragen die je als geadopteerde zou kunnen hebben. In verschillende leeftijdsfasen zou je met deze vragen bezig kunnen zijn. Een goed boek hierover ben ik nu aan het lezen: "Wereldkind" (zie boeken). Natuurlijk is niet ieder kind op dezelfde manier bezig met adoptie. Het ene kind zal ook meer vragen dan het andere kind. Het is wel belangrijk dat je als adoptieouders altijd laat merken dat er openheid is voor gesprek over vragen van je adoptiekind.

Hierna hebben we een film gezien over Pinaki, een jongetje van 11 jaar dat geadopteerd was uit India. Hij was al veel met vragen bezig en heeft ook verschillende antwoorden gekregen. Dit is natuurlijk niet altijd mogelijk. In Polen is er over het algemeen heel veel bekend over de kinderen. Dus hopelijk kunnen wij later veel aan onze kinderen vertellen over hun leven voor de adoptie... Pinaki had ook een vriendje had uit India, dat bij hem in het tehuis had gezeten. Deze jongetjes konden erg goed met elkaar opschieten, ze begrepen elkaar omdat ze hetzelfde hadden meegemaakt. Erg waardevol om te zien dat het wel degelijk een voordeel kan zijn om iemand naast je kind te hebben die hetzelfde heeft meegemaakt.

Na de pauze hebben we het gehad over loyaliteit (later meer hierover) en hebben we twee stukjes film gezien over kinderen die niet tevreden waren over de nieuwe namen die ze hadden gekregen van hun adoptieouders. Het is niet goed of fout om namen van je kinderen te veranderen. Als je maar goed nadenkt over het waarom van een eventuele verandering. Wij zullen als dat mogelijk is de namen van onze kinderen behouden, zeker omdat ze al wat ouder zijn. Wel zullen we waarschijnlijk de namen aanpassen aan de Nederlandse spelling, om constante vragen en verbeteringen te voorkomen. We hopen zelf de kinderen ook een tweede naam erbij te geven. Eentje die wij zelf hebben gekozen.
En toen was het alweer voorbij. Nog 1 VIA te gaan! Voor de volgende keer hebben we zelfs huiswerk gekregen! ;o) We moeten kijken naar de eisen die wij stellen, die de vergunninghouders stellen en welke richting we uiteindelijk op willen gaan. Bij ons is dat volgens mij nu wel bekend! De laatste keer gaan we ook lekker met de groep uiteten!


 

VIA bijeenkomst 6

Datum: Dinsdag 11 juli 2006: 6e VIA bijeenkomst
Onderwerp: De wensen en grenzen t.a.v. het te adopteren kind, gezinsonderzoek, vergunninghouders en nazorg

JAAAAA! Vandaag de laatste VIA dag! Achteraf gezegd is het allemaal toch nog best snel gegaan. Na de korte terugblik op de vorige bijeenkomst, hebben we een overzicht gekregen van de stappen die er nu allemaal volgen. Voor ons zal dat als volgt zijn:

  • Wij hopen in september bericht te krijgen van de Raad van Kinderbescherming in Almelo.
  • Als alles goed gaat hebben wij onze 3 à 4 Raadsgesprekken ergens in oktober of november.
  • Binnen twee weken na het laatste gesprek zal het beginseltoestemming bij ons op de mat liggen.
  • Tijdens de Raadsgesprekken zal ook het Medisch onderzoek plaatsvinden. We krijgen van de RvK nog een formulier hierover.
  • Daarna gaan we ons aanmelden bij Stichting Kind & Toekomst om voor ons te bemiddelen.
  • Daar krijg je een intakegesprek, wordt alles in orde gemaakt en wachten we op het voorstel.

Bij de Raad zullen onderwerpen aan bod komen als: motivatie om te adopteren, onze levensgeschiedenis, onze verwachtingen, verdeling van grenzen, mogelijkheden van werk/ zorg. Vorig jaar zijn van de ongeveer 1500 aanmeldingen, ongeveer 20 aanvragen afgewezen.

Voor de pauze werd er nog een overzicht gemaakt met daarop de wensen van iedereen uit onze groep. Het was een redelijk diverse verdeling. Op die lijst moest je de volgende dingen aangeven (tussen haakjes wat wij hebben opgeschreven):

  • aantal kinderen (3)
  • leeftijd ( < 72 maanden)
  • land (Polen)
  • geslacht (geen voorkeur)
  • special need (bespreekbaar)

Na de pauze hebben we eerst de kans gekregen om vragen te stellen over de vergunninghouders. Daarna kreeg iedereen een briefje met daarop een bepaald voorstel. Jij moest zogenaamd de vergunninghouders zijn en het voorstel plaatsen bij een stel waar wij dat het beste bij vonden passen. Zo kregen wij een 'voorstel' van een sibling (meisjes) uit Polen met een bepaald probleem-achtergrond. Op zich maakte ons dat laatste niet zoveel uit, maar wel het feit dat het er twee waren en niet drie. Wij hebben dit voorstel dus 'afgewezen'. Natuurlijk is het makkelijk om dit te doen want je weet dat het niet echt is. Het klinkt heel raar nu ik het zo opschrijf, maar ons verlangen is gewoon meer dan twee kinderen en we geloven dat dit verlangen er niet voor niets is gekomen. Gelukkig zijn er binnen onze groep ook genoeg voorstellen wel 'geaccepteerd'. Kortom: een leuke oefening om al concreter na te denken van wat we nu echt willen... De tijd vloog om en het was zo 17.00 uur. Tijd om te stoppen. We hebben nog even wat foto's gemaakt. Ook adressen worden uitgewisseld. Daarna zijn we nog met 4 andere stellen de stad van Zwolle onveilig gaan maken. We hebben heerlijk met z'n allen op een terras van de Italiaan gegeten. Veel gelachen en toekomstplannen besproken ;o). We hebben alvast voorgenomen om elk jaar een reünie van onze VIA-groep te houden! En natuurlijk hopen we dat daar snel kindjes bij zullen zijn! Weer wat leuke foto's gemaakt en toen was het tijd om echt afscheid te nemen.

 

Nawoord

Wij vonden het leukste aan de VIA om mensen te ontmoeten die met dezelfde dingen bezig zijn als wij, om dingen te delen met elkaar en om af en toe eens flink te kunnen lachen. De sfeer vonden wij in ieder geval prima! Mensen van onze groep: Bedankt voor de fijne tijd en we houden zeker nog contact!