Raadsgesprekken

10-02-2014 16:41

Doel van het onderzoek van de Raad van de Kinderbescherming is om zicht te krijgen op de geschiktheid van de aanvragers van de beginseltoestemming om een (buitenlands) adoptiekind op te voeden.

 

Raadsgesprek 1

Woensdag 20 september 2006

Vandaag kwam de raadsmedewerker bij ons langs. Toen ik de deur open deed, stonden er ineens twee mensen voor de deur! Het was de raadsmedewerkster en een stagiaire. Ook goed. En wie ziet onze raadsmedewerkster als eerst als ze de woonkamer binnenkomt… Mala, ons Poolse poesje! Na een aantal “oooh’s en aaah’s” was het duidelijk: poezenliefde van beide kanten. :o) Het ijs was dan ook meteen gebroken. Ze vroeg wel of we zenuwachtig waren. Dat waren we niet. Wel wat gespannen over hoe het allemaal zal lopen. Het gaat natuurlijk wel om je toekomst(droom).

Na twee glaasjes water en 1 chocolate-chip-coockie te hebben geserveerd kwam het gesprek al snel op gang. De bekende vragen kwamen aan bod: Waarom willen jullie adopteren? Hebben jullie aan pleegzorg gedacht? Uit welk land willen jullie adopteren? Waarom Polen? Waarom drie kinderen tegelijk? Wat vind je ervan dat de kinderen waarschijnlijk al ouder zijn? Wat weten jullie al van adoptie uit Polen? Kennen jullie mensen in je omgeving die geadopteerd hebben? Etc. Nadat ik verteld had dat ik heel veel op internet lees wat met adoptie te maken heeft, kwamen de vragen: Wat is je indruk als je de adoptie verhalen op internet leest? Wat heb je gelezen over adoptie uit Polen? Ken je positieve verhalen? Zijn er negatieve verhalen? En natuurlijk via deze vragen zijn er allerlei zijweggetjes genomen, met zo nu en dan een onderbreking omdat Mala zo lief bij de raadsmedewerkster zat te genieten van haar aaitjes en aandacht. :o)

Na een uurtje werd het eerste gesprek afgesloten en een volgende afspraak volgt over twee weken: woensdag 4 oktober. We vonden het een gezellig en ontspannen gesprek. Een leuke raadsmedewerkster. We hebben een formulier met allerlei vragen gekregen. Die moeten Robert en ik onafhankelijk van elkaar beantwoorden en opsturen naar onze raadsmedewerkster. De vragen zijn soms een beetje vaag en ook zullen niet alle dingen van toepassing (zullen) zijn op onze situatie. In het volgende gesprek zal ze hier ook op terug komen. Het volgende gesprek zal ook langer duren en in ons geval de nadruk krijgen op het adopteren van drie kinderen tegelijk. Natuurlijk moet het extra aandacht krijgen als je meer kinderen tegelijk in huis wilt hebben. Het is ook niet niks! We zijn benieuwd wat hier uit zal komen...

De vragen op het formulier dat wij kregen (het is per raad erg verschillend welke vragen je moet beantwoorden):

  • Beschrijving van uw ouderlijk gezin. Hoe waren de contacten vroeger met uw ouders en broers/zussen en hoe zijn deze nu? 
  • Hoe heeft u uw jeugd ervaren? Zou u uw eigen kinderen een gelijksoortig opvoeding geven? Wat is hetzelfde en wat is anders? En waarom anders?
  • Welke opleiding heeft u gevolgd? Hoe heeft u uw schooljaren ervaren? 
  • Beschrijving van uw leven na het verlaten van de school en uw huidige woon- en werksituatie.
  • Beschrijving van hoe u elkaar heeft leren kennen en de ontwikkeling in uw relatie/huwelijk. 
  • Gedachtes over het te adopteren kind. 
  • U heeft een beginseltoestemming. Voorkeur uitgesproken voor een zo jong mogelijk kind. De stichting biedt u echter een kind van 18 maanden en een vier jarig zusje. Wat is uw reactie, hoe voelt u zich, wat gaat u doen? 
  • Hoe ziet het fotoboekje eruit dat u desgevraagd opstuurt naar het kindertehuis waar het kind momenteel verblijft? 
  • Wat geeft u aan een escort mee als u het kind gaat halen en waarom? 
  • Het geadopteerde kind is inmiddels 5 jaar, schopt met een stel vriendjes een bal bij een buurman door de ruit. Deze komt ’s avonds alleen bij u. Wat is uw reactie? Hoe voelt u zich? Wat gaat u doen? 
  • Uw kind is 10 jaar en wil graag met een stel vriendjes naar een Ajax-wedstrijd. U gaat mee als begeleider. Alleen uw (donkere) kind wordt eruit gehaald om gefouilleerd te worden. Wat is uw reactie? Hoe voelt u zich? Wat gaat u doen? Hoe denkt u dat uw zoon zich voelt? 
  • Uw dochter is 15 jaar. Altijd uitgenodigd geweest op feestjes e.d. Ze heeft nu een vriendje die bij haar in de klas zit. Gaat voor het eerste mee naar zijn huis. Zij komt stil en teruggetrokken thuis en wil u niets vertellen. Veel later vertelt zij met moeite de reactie van de ouders van haar vriendje. Wat is uw reactie? Hoe voelt u zich? Wat gaat u doen? Hoe denkt u dat uw dochter zich voelt?
  • Kunt u beschrijven hoe u het vindt om dag en nacht kinder(eren) om u heen te hebben? Kunt u beschrijven hoe een doordeweekse dag met uw adoptiekind eruit ziet? • Beschrijf de sterke en minder sterkte kanten van u en uw partner.

 

Raadsgesprek 2

Woensdag 4 oktober 2006

Weer een gesprek van een uur bij ons thuis. Maar het was anders dan de vorige keer. Vandaag werd er extra aandacht geschonken aan het feit dat wij een tribling uit Polen willen adopteren. Onze raadsmedewerker had duidelijk wat rondvraag gedaan over het hoe en wat rond Poolse adopties. Helaas kwamen alleen algemene negatieve verhalen hierover naar voren van 'verschillende instanties'. Gelukkig weten wij ook veel positieve verhalen van mensen die zelf (meerdere) kinderen uit Polen hebben geadopteerd. Natuurlijk is het belangrijk dat we ook nadenken over de eventuele problemen die kunnen ontstaan t.a.v. adoptie uit Polen. Daar zijn we ons zeer bewust van. Maar omdat we niets zinnigs kunnen zeggen over wat voor kinderen wij krijgen, is het moeilijk om daar goede antwoorden op te geven.

Omdat we er drie tegelijk willen, zag onze raadsmedewerker nog meer valkuilen. Jammer dus dat ze daar geen positieve kanten aan zag. Het leek haast alsof we haar niet wijs konden maken dat het ook goed kan gaan. We krijgen in ieder geval 5 (!!!) gesprekken. Daarnaast zou bekeken worden of het nodig was dat de gedragsdeskundige bij ons op het WERK zou komen observeren! Dit allemaal omdat we voor een tribling willen gaan. Dit hoort niet bij de normale procedure. Van meerdere ouders met triblings heb ik gehoord dat het bij hun niet zo ging. Helaas is er dus geen duidelijke lijn bij de verschillende raden over wat de procedure is bij een wens van een tribling. Een aantal dingen zijn voor ons erg vaag en daar willen we de volgende keer ook meer duidelijkheid in krijgen. Zo werd gezegd dat de justitie het niet eens is met de adoptie van triblings (en helemaal niet uit Polen). Maar dit kan haast niet waar zijn, want de justitie geeft wel goedkeuringen hiervoor. We kunnen waarschijnlijk een BT krijgen voor een sibling. Dit kan ook niet, want een BT wordt altijd afgegeven voor 1 kind. En zo waren er meer dingen die niet helemaal klopten. We waren dus best teleurgesteld na dit tweede gesprek. Maar we blijven gewoon volhouden, want een tribling uit Polen is onze droom! Ons volgende gesprek is op dinsdag 17 oktober.

 

Raadsgesprek 3

Dinsdag 17 oktober 2006

We hadden ons goed voorbereid op het derde raadsgesprek. Alles wat voor ons onduidelijk was bij het tweede gesprek hadden we doorgenomen en we wisten wat we wilden vragen. Onze raadsmedewerker (nog steeds helemaal weg van ons poesje Mala) begon met: "Ik heb goed nieuws voor jullie". Nou, daar gingen we maar even goed voor zitten... "Dit is ons laatste gesprek", zei ze!!! Pfff... alle stress ging meteen van mij af. Dus toch geen 5 gesprekken met nog meer poespas, maar gewoon drie. Over twee weken (1 november) kunnen we het rapport inlezen en dan zijn we daar klaar mee! De reden waarom nu toch ineens drie gesprekken waren: ze hadden 'ons geval' besproken bij de RvK en ze vonden het niet nodig om meer gesprekken te doen. Eigenlijk had ze nog 3 vragen voor ons deze laatste keer.

  1. Wat is het 'netwerk' om jullie heen? Op wie jullie we rekenen als het mis gaat of als we hulp of rust nodig hebben? (daarop hebben we een hele rij genoemd van familie, vrienden, kerk en mijn school)
  2. Een aantal zaken over de financien en hoe we het willen regelen als de kinderen er zijn (ik blijf dus thuis, dan valt er een inkomen weg, maar dat weegt niet op tegen de zorg die onze kinderen nodig hebben).
  3. Wat gaan we met onze 4 katten doen als blijkt dat één van de kinderen allergisch is (we gaan ze (met pijn in ons hart) wel weg doen). Waarop de raadsmedewerker vroeg of we haar wilde bellen als we Mala weg gingen doen.

De onduidelijkheid tussen wat er in het rapport en BT komt te staan is ook verhelderd. Het BT is standaard voor een kind. In ons rapport komt te staan: 1 of meer kinderen (omdat ze nooit alleen twee of drie kinderen daarin aangeven). En daarnaast wilde ze het land open laten. Op ons verzoek gaan wij er toch POLEN in laten zetten. Dit omdat wij al 100% zeker zijn dat we voor dit land willen gaan en omdat het ook voordelen kan hebben in Polen zelf. Ze kunnen daar lezen dat wij bewust voor dat land kiezen. Mocht om één of andere reden Polen dicht gaan, dan hebben we gewoon pech en kost het ons wat meer tijd om het rapport aan te laten passen, maar dat risico nemen we zelf.

Daarna hebben we het met onze raadsmedewerker (en stagiaire) nog gehad over wat algemene dingen. Ze vertelde dat wij de lijst met vragen zo duidelijk hadden ingevuld dat hele stukken letterlijk over genomen worden in ons rapport. Er zaten ook geen spelfouten in! Daarnaast zei ze dat mijn enthousiasme voor kinderen ook heel duidelijk uit de antwoorden naar voren komt. Dat zijn natuurlijk dingen die wij graag horen... :o) Al met al hebben we een heel ander gevoel over gehouden na dit gesprek. We zijn blij dat de volgende keer ons rapport er ligt! We kunnen haast niet wachten totdat het 1 november is!

 

Raadsgesprek 4

Woensdag 1 november 2006

Voor de laatste keer, ook bij ons thuis. Alleen onze raadsmedewerkster was er niet! Zij had een crisissituatie. Gelukkig was er bij alle gesprekken ook een stagiaire en zij heeft het rapport dus met ons doorgenomen. Wij moesten even kijken of alles goed was beschreven en of er nog fouten waren. Ik voelde me een echte juf! ;o) Ons rapport bestond uit 9 A4-tjes. Natuurlijk was het wel herkenbaar omdat bijna alles is overgenomen uit de vragenlijst die we bij het eerste gesprek hadden gekregen. 

We hadden wat vragen over wat er precies in het rapport moest staan t.a.v. de gezondheid van de kinderen. Hier stond namelijk niets over in. Ik neem vrijdag contact op met K&T om hier wat meer duidelijkheid over te krijgen. Begin volgende week belt onze raadsmedewerkster ons op en dan kunnen we de puntjes op de i zetten en wordt ons rapport doorgestuurd naar de Justitie. We zijn dus bijna klaar met het gezinsonderzoek en dan kunnen we naar de volgende fase: INTAKE! Joepie!