Derde reis Polen

10-02-2014 17:12

UPDATE  1 

 

Zaterdag 17 mei 2008: 
We zijn vandaag vertrokken met de auto naar Polen. De kinderen hebben zich prima gedragen tijdens de lange rit. Ze hebben wat geslapen, getekend, gesnoept en wat naar buiten gekeken. Na een reis van 8 uur (inclusief 2 lange stops  om te eten en plaspauze te houden) kwamen we aan bij het huis. Hetzelfde huis waar we een half jaar geleden 6 weken met ze verbleven. De kinderen herkenden alles meteen en reageerden heel enthousiast. De vorige keer dat we hier waren was het winter, nu bijna zomer. En dat is overal aan te merken. Ineens ligt de vijver voor het huis vol met kikkers die tot diep in de nacht doorgaan met hun gekwaak. Niet echt bevorderlijk voor de nachtrust maar daar moeten we maar even aan wennen. De ramen op de slaapkamers zijn inmiddels voorzien van vuilniszakken vanwege het ontbreken van gordijnen en het vroeg licht worden.  De eerste nacht zijn Robert en ik nog opgeschrikt door een 'inbreker'. We hoorden iemand heel dicht bij ons raam rommelen. Dappere Robert keek uit het raam en zag... iets wat op een marter leek! Hij was aan het rommelen boven het afdakje bij de voordeur. Na een onrustige nacht werden we wakker. Tijd voor een rustdagje. 

 

Zondag 18 mei: 
Vandaag hebben we het lekker rustig aan gedaan. De kinderen kunnen heerlijk buiten spelen en het huis is verder in orde gemaakt voor de komst van Olivia. Dit hebben we ook bewust zo gedaan anders kwamen we vandaag in Polen en zouden we meteen de volgende dag weer een eind in de auto moeten zitten om Olivia te bezoeken. Even een extra dag wennen deed ons en de kinderen erg goed.

 

Maandag 19 mei: 
Het eerste bezoek bij Olivia. Toen we na een rit van zo'n 80 km. bij het huis aankwamen, troffen we binnen een lief lachend kindje aan. Olivia is alleen wat groter geworden met wat langer haar. Voor de rest is ze niet zoveel veranderd. Ze heeft een hele tijd op haar gemak bij Robert op schoot gezeten en keek tevreden om zich heen. Na een tijdje zijn we met haar gaan wandelen in de buggy. Samen met de 18 jarige dochter van het pleeggezin. Zij kan goed Engels en we hebben toen veel over Olivia kunnen vragen. Daar liepen we dan, met vier kinderen om ons heen. Wat bijzonder, wat speciaal en wat leuk! Natalja, Artur en Mirek vinden het allemaal wel leuk maar echt veel aandacht aan Olivia geven ze niet. Ze is natuurlijk nog te klein om mee te spelen. Na het bezoek zijn we nog even gaan eten bij een groot winkelcentrum: Auchan. Terwijl Natalja, Artur en Mirek rustig aan een tafeltje zaten te wachten, moesten Robert en ik alles uit de kast halen om duidelijk te maken dat we 5 bordjes met frietjes, een gehaktbal, wat rauwkost en drinken wilden hebben. Af en toe keken we achterom en ineens zaten de kinderen met een ijsje in de hand! Wat? Hoe komen ze daar nou ineens aan? Bleek dat een overbezorgde oma onze kinderen zag zitten en vond dat zij een ijsje nodig hadden. Waarschijnlijk goed bedoelt hoor, maar op dat moment niet erg handig (om het maar even netjes te zeggen). Het was ons uiteindelijk toch gelukt om het eten te krijgen wat we wilden. De ijsjes hadden we inmiddels op een schaaltje gelegd. Na het eten hebben de kinderen het half gesmolten ijsje nog naar binnen gewerkt. 

 

Dinsdag 20 mei: 
Het tweede en laatste bezoek aan Olivia. Morgen mogen we haar meenemen en vandaag mochten we haar eten geven, in bad doen en in bed leggen. De kinderen willen nu ineens allemaal Olivia op schoot en haar aaien en kusjes geven. Erg leuk om te zien. En Olivia? Die geniet van alle aandacht! Nog maar 1 nachtje slapen en dan is het zover!

 

Woensdag 21 mei: 
Een heel emotionele dag vandaag. Vooral voor het pleegezin. Zij hebben Olivia een jaar in huis gehad en heel goed voor haar gezorgd. Af en toe kwamen dan ook de tranen: bij het pakken van haar kleertjes, het geven van de foto's en natuurlijk het echte afscheid van Olivia. En ja, dan hou ik het zelf ook niet meer droog. Er zijn nog een aantal foto's gemaakt. We hebben ze alle ruimte en tijd gegeven om afscheid te nemen van Olivia. Met ogen vol tranen stonden ze Olivia uit te zwaaien toen we wegreden. Daar ging 'hun' meisje. Wij moesten weer 80 km. in de auto zitten naar het huis, maar nu met 4 kinderen op de twee achterbanken. Hoe dubben kan het zijn: het verdriet van het pleeggezin en tegelijk ons geluk met Olivia erbij. Wat voelen we ons rijk gezegend!!!! Regelmatig kijk ik achterom en zie ik Olivia alleen maar lachen naar mij. Ook maakt ze vrolijke geluidjes. Mirek doet haar regelmatig na, maar dan op een serieuze manier. Erg grappig! De scenario's waarin Olivia krijsend aan ons gegeven zou worden of niets van ons wil hebben bleven dus uit. Het was een lange en vermoeiende terugreis vanwege het drukke verkeer en de nodige files vanwege wegwerkzaamheden aan een groot (en dus druk!) kruispunt op een doorgaande weg naar de grens met Duitsland. Eenmaal thuis hebben we snel wat gegeten. Olivia bleek ineens ook een beetje uit haar doen te zijn en wilde geen eten meer. We hebben haar toen maar de luier verschoond, liedje gezongen, babyfoon aangedaan (zodat we bij elk geluidje op konden springen uit onze stoel) en haar in het bedje gelegd, waar ze als een blok in slaap viel.

 

Donderdag 22 mei: 
Om 5.00 uur werd Olivia keurig wakker. Keurig, omdat dit haar ritme nog is. Niet zo prettig voor ons, maar we doen ons best om haar toch een ander ritme aan te wennen. We hebben tenslotte ook nog drie andere kinderen waar rekening mee gehouden moet worden. Nog slaapdronken heb ik voor haar de eerste papfles gemaakt, terwijl Robert haar knuffelend bezig hield. De papfles ging er prima in en daarna probeerden we haar toch maar weer in bed te leggen. Het lukte: weer viel ze als een blok in slaap en om 8.30 uur zijn we allemaal weer opgestaan!

 


Eén en al vrolijkheid: onze Olivia!

 

Vrijdag 23 mei: 
Vandaag kwam de directrice van de adoptiecommissie op bezoek. Ze waren nogal blij verrast dat de kinderen zo rustig waren en dat ze zo lekker samen konden spelen. Ze hadden een half jaar geleden heel andere kinderen gezien! Een groot compliment voor ons dus! Leuk om te horen. Verder hebben we nog over veel andere zaken gepraat. O.a. de data van de rechtbank zijn besproken, de datum wanneer we met het hele gezin naar Warschau moeten voor de legalisatie van de papieren en wanneer we weer naar huis kunnen. Als alles goed gaat komen we vrijdag 20 juni weer naar Nederland!

Olivia is een erg vrolijke meid en lacht veel. Ook Natalja, Artur en Mirek lijken steeds meer te snappen dat een kindje van 1 jaar ook gewoon boertjes en scheetjes laat. Maar ook dat ze poept in haar luier en dat dit heel erg stinkt! Dat ze nog niet haar hand voor haar mond hoeft te doen als ze hoest. Dat ze alles in haar mond stopt wat ze tegen komt. En dat we haar goed in de gaten moeten houden. Ze weten nu ook dat Olivia heel hard kan krijsen. Gisteren hebben we haar in bad proberen te doen. Iets wat wij bij het pleeggezin ook hadden gedaan en toen was het geen probleem. Nu was het één groot krijsconcert, maar goed, ze is nu wel lekker schoon... Mirek vind het trouwens erg leuk om nu ook een 'grote broer' te zijn. Hij is erg lief voor Olivia. Maar alle drie willen ze wel graag meehelpen om iets voor haar te pakken, mee te lopen met de kinderwagen of haar even aan te raken. We voelen ons al echt een gelukkig gezinnetje! 

 

 

 

UPDATE  2

 

Woensdag 28 mei:
En toen was Olivia alweer een week bij ons! De dagen gaan zo snel voorbij, maar wat wil je ook met 4 kinderen om je heen! Genoeg te doen, genoeg te beleven. Afgelopen zondag (25 mei) kwamen Cobie, Dikjan en hun zoontje Darek op visite. Zij zijn hier voor hun tweede reis en verblijven niet al te ver bij ons vandaan. Na een paar uur afwachtend te zijn geweest, kwamen de kinderen los en hebben ze heerlijk met de skippybal (die als 'afpakbal' functioneerde) gespeeld. 's Avonds hebben we nog pannenkoeken gegeten. Na twee Polen-reizen weten we onderhand wel wat we mee moeten nemen van thuis!

Verder is het veel wennen en uitproberen hier. Een goed ritme zoeken. Het nieuwe slaap/eet ritme lijkt goed aan te slaan bij Olivia. De eerste twee ochtenden bij ons werd ze om 5.00 en 4.45 uur wakker. Maar omdat we nu overdag en 's avonds andere slaaptijden hebben, werd ze op dag drie pas om 6.30 uur wakker en op dag 4 zelfs om 7.45 uur! Kijk, dat begint er meer op te lijken! ;-)

Ook het eten passen we nu wat meer aan. Een boterham kreeg ze nog niet, wel allerlei "Bobo Vita's" en "Bebiko's" en "Kaszka's". Allemaal pap-achtige dingen. Echt met de pot mee-eten was er voor Olivia nog niet bij. En onze eerste poging tot normaal eten, was dan ook geen succes. Op een of andere manier moeten we haar laten wennen aan verschillende soorten eten en smaken die niet in papvorm zijn. De eerste gewone boterham (met banaan) ging er overigens wel meteen in! En ook pannenkoeken vindt ze erg lekker! Wat onze kleine meid verder doet is veel klappen. Bij het liedje "Klap eens in je handjes, blij, blij, blij" doet ze vrolijk mee. Ook haar handjes op haar hoofdje doet ze dan na. Erg leuk om te zien! Verder maakt ze allerlei vrolijke geluidjes en probeert ze veel geluidjes na te doen.

Natalja, Artur en Mirek gaan veel hun eigen gang. Ze vinden het wel leuk om te helpen bij allerlei verzorgende taken van Olivia. Veder spelen ze veel buiten. Het weer is hier op dit moment bewolkt, afgewisseld met een lekker zonnetje. Dus ideaal om buiten te spelen in de grote tuin. In één gedeelte van de tuin ligt hooi en daar kun je natuurlijk leuke dingen mee doen: heen en weer sjouwen, een huis maken, omhoog gooien en er onder staan, etc. Ze vermaken zich opperbest! Olivia vindt het ook leuk om buiten te zijn. Gewoon zitten in het gras, een beetje lopen of in de kinderwagen hangen. Ook loopt ze vaak naar de auto en laat merken dat ze er in wil zitten.

Ps:  Jacqueline G. en tante Marleen: van harte gefeliciteerd met jullie verjaardagen vandaag!!! 



Artur, Mirek en Natalja zijn druk in de weer met het sjouwen van hooi.

 

  

UPDATE  3

Zaterdag 31 mei:
Inmiddels is het weer zo lekker dat het zwembadje is opgepompt en de oudste drie veel waterpret beleven. Het mooie weer zorgt er ook voor dat soms de waterdruk erg beperkt is in huis. Het is dus even plannen wanneer we kunnen douchen, de afwas en de was kunnen doen. De rest van de omgeving vinden de kinderen ook erg interessant. Vooral de kleine beestjes. “Mama kijk, een SPITTEPET!” riep Mirek laatst. “Een wat?” Nieuwsgierig ging ik even kijken en daar zag ik op de muur de ‘spittepet’ (bij de meeste mensen is dit beter bekend als een pissebed...

Olivia is ook dol op beestjes. Als er een vlieg door de kamer vliegt dan probeert ze die altijd goed te volgen en begint al flinke gilletjes uit te slaan van enthousiasme. Ook ons ‘uitje’ naar de kippen van de buren vindt ze helemaal geweldig. Ze steekt rustig haar hand door het gaas om de beetjes te aaien. Maar die rennen dan helaas verschrikt weg. Bij het zien van hondjes en poesjes kraait ze het uit van plezier. Wat zal ze haar ogen uitkijken als ze thuis komt en onze 4 katten ziet! 

Een 'kleine ramp' heeft zich hier voorgedaan. De wasmachine deed het ineens niet meer! En met 4 kleine kinderen kun je echt niet lang zonder. Maar we hebben geweldige buren! Nadat we eerder verschillende dozen verse eieren habben gekregen en deze week zomaar een heerlijk zelfgebakken taart/cake kregen, kwamen ze nu hun wasmachine te leen brengen. Super toch!

 

Zondag 1 juni:
’s Middags hoorden we ineens harde muziek klinken in het dorp. Nou bestaat het dorp uit ongeveer 3 straten en is er een speeltuintje, een voetbalveld, een buurthuis en een sklep (winkel). Het inwonersaantal gok ik op zo'n 200 mensen. Op het veldje achter het buurthuis was het hele dorp samengekomen. De buurman zag ons al aan komen lopen en heeft met behulp van iemand die engels sprak, ons duidelijk gemaakt dat er een feest was ter ere van vaderdag, moederdag en kinderdag. Ze vierden dit vandaag in één keer tegelijk. Kinderen werden in leeftijdsgroepen ingedeeld en deden spelletjes als ei-lopen (met een ei op een lepel rennen) en met een waterspuit flessen omspuiten. Er was (Poolse) muziek, er werd gedanst, cake gegeten en op de barbecue werden lekkere worsten klaargemaakt. Het weer was heerlijk en het was heel gezellig. We voelden ons echt een beetje inwoner van het dorp, ook al konden we met niemand goed praten want de ‘tolk’ was inmiddels weer vertrokken. Natalja, Artur en Mirek waren vooral erg verlegen. Olivia vond alles prima en keek haar ogen uit. De kinderen hebben nog een cadeautje gekregen (pen met rekenmachientje erop) waar ze helemaal blij mee waren. We hebben van dit alles wel een klein stukje gefilmd.

 

Dinsdag 3 juni:
Vandaag was eigenlijk de belangrijkste dag van onze adoptieprocedure. Hier hebben we al die tijd op moeten wachten:

Vandaag de officiële adoptie van Natalja, Artur, Mirek en Olivia!!!

Alles werd vertaald door Ludmila, een tolk die ook bij onze vorige rechtzitting in december vertaalde. Een erg leuke vrouw die het prima deed. Het was ook wel weer even lekker om gewoon met een volwassene Nederlands te kunnen praten. Ludmila heeft het ook voor elkaar gekregen dat wij nog een derde naam aan de kinderen mochten geven. Ze hadden er al twee, maar omdat het in Polen niet gewoon is om meer dan twee namen te geven, was het even spannend of de rechter een derde naam goed zou keuren. Maar het is dus gelukt! Verder waren de directrice van de adoptiecommissie en een ander lid aanwezig en de voogd van de kinderen (zij was de pleegmoeder van Natalja). Na het ‘verhoor’ moesten we even allemaal op de gang wachten. Daar probeerden we de kinderen nog snel even wat te laten eten en drinken, want het was best warm in het zaaltje. Maar na zo’n 5 minuten wachten mochten alweer naar binnen. Het was gelukkig geen probleem dat de kinderen daar hun broodje opaten. En terwijl zij dat deden, werd de adoptie van Natalja, Artur, Mirek en Olivia officieel bevestigd en mogen wij vanaf vandaag, dinsdag 3 juni 2008, ons echt de ouders van deze kinderen noemen en hebben zij alle 4 de achternaam Harwig gekregen!!!

Nadat iedereen ons gefeliciteerd had werden op de gang nog de laatste handelingen afgerond. Alles bij elkaar heeft het bijna 1,5 uur geduurd. We zijn daarna nog even naar het pleeggezin van Olivia gereden om nog wat documenten op te halen en daarna zijn we met de kinderen naar de McDonalds gereden om de officiële adoptie te vieren. We hebben lekker buiten gezeten en de kinderen konden even hun energie kwijt op de glijbaan. Ze hebben ook zo lang stil moeten zijn en wat waren we trots op hun! Nu is het wachten totdat de documenten klaar zijn. Dan moeten die nog gelegaliseerd worden in de geboorteplaats van de kinderen en daarna moeten we naar Warschau om dezelfde documenten nog een keer van stempels te voorzien en Olivia’s (nood)paspoort te laten maken.

 

 

 

 

 


Onze schatjes: Artur, Olivia, Natalja en Mirek HARWIG!!!

 

 

UPDATE  4

 

Donderdag 5 juni:
Twee dagen na de rechtzitting kregen we weer bezoek van het Nederlandse stel met hun zoontje. Ook zij zijn nu officieel ouders van Darek geworden. Dus hadden we voor deze dubbel feestelijke gelegenheid een lekkere Poolse taart gekocht. We kregen van hun nog een grote mand heerlijke aardbeien. De kinderen hebben leuk gespeeld en wij gezellig gekletst. ’s Avonds hebben we natuurlijk aardbeien gegeten als toetje. Lekker!!!

 

Zaterdag 7 juni:
Het is kermis in de buurt! Dat wil zeggen: een aantal draaimolens, springkussen, veel kraampjes en vooral een groot aantal tafels en banken voor bier en worst! Er is een groot podium opgezet waar wat mensen optreden en er is veel beveiliging op de been, die met het hete weer in zware zwarte kleding rondlopen. Overal lopen mensen en kinderen rond met Poolse vlaggetjes op hun wangen. Ook op verschillende auto’s is de Poolse vlag bevestigd. Ook hier is de voetbalgekte weer begonnen!
 


Genieten in de draaimolen.

 

 Maandag 9 juni:
Tijdens onze tweede reis zijn we een aantal keer naar een groot, modern zwembad, inclusief 50 m. bad, speelbad met glijbanen, peuterbadje, sauna, fitnessruimte en een Speedo/Arena winkel. Omdat Robert en ik ook graag wilden zwemmen, maar ik helemaal vergeten ben in Nederland onze zwemspullen in te pakken, hebben we in de winkel wat leuks uitgezocht. Daar vonden we ook een schattig badpakje voor Natalja en leuke slippertjes voor Olivia. Voor Olivia was het de eerste keer in het zwembad. We waren erg benieuwd hoe ze het zou vinden, aangezien ze ook geen grote fan is om thuis in het badje te gaan. Ze kreeg een zwemluier om en een badpakje met Nemo-visjes. We hadden ook zo’n baby-float meegenomen waar ze dan lekker in zou kunnen zitten. Maar lekker zat ze in ieder geval niet! Ze is nog geen waterrat net als de andere drie. Veel huilen in het begin, vooral als er ook maar iemand één druppeltje haar kant op spetterde. Gelukkig ging het na een tijdje wat beter, maar ze leek het ook wel erg koud te hebben. Ondertussen nam Robert de andere drie één voor één mee van de lange glijbaan af. Dat vonden ze helemaal geweldig! Na ongeveer een half uur moesten we ineens het water uit. Ze gingen het water verversen en we konden over 20 minuten terug komen!??? Nou ja, niets aan te doen. We mochten in ieder geval even in het grote 50 m. bad. Wel een stuk kouder, maar daar kregen Artur en Natalja de eerste zwemaanwijzingen van mij (voor de mensen die mij beter kennen, weten wat ik met zwemmen heb...)

 

" Margriet" 
Een tijd geleden was er een oproep van het tijdschrift Margriet voor een vaderdag special. Daarop hebben we gereageerd. Voor Robert een speciaal eerste vaderdagcadeautje: met zijn kinderen op de foto en een stukje hierover in een tijdschrift. Toch liep het iets anders in verband met ons vertrek naar Polen en moest ik alsnog zelf een foto maken. En dat is moeilijk! Krijg één volwassenen en vier kleine kindjes er maar eens leuk op de foto, nadat ze eindelijk eens tegelijk in de lens kijken! Maar goed, het is gelukt.

 


De foto voor vaderdag.... 'take 41' (echt waar!)

 

 

 

 

 

 

UPDATE  5

 

Dinsdag 10 juni: 
Het was vandaag tijd voor een ritje naar de kapper in het dichtbij gelegen dorp. Alleen Artur en Mirek moesten geknipt worden en we waren zonder afspraak meteen aan de beurt. Tijdens onze tweede reis zijn we ook al eens bij deze kapper geweest en volgens mij herkende de mevrouw ons nog wel. Ze spreekt alleen Pools, dus met wat gebaren konden we haar duidelijk maken wat er moest gebeuren. We waren totaal 16 zloty (spreekt uit: zwottie) kwijt, omgerekend nog geen 5 euro!


 

Vrijdag 13 juni:
Voordat wij naar Polen gingen had het al zo’n maand niet geregend in de omgeving waar wij zijn. En ook sinds wij in Polen waren is er nog geen druppel gevallen. Maar vandaag regende het eindelijk! Niet dat wij daar zo vrolijk van worden, maar de bomen, plantjes en het gele gras wel! Aan het eind van de dag waren de regenbuien alweer verdwenen en kwamen er normale stapelwolken met zelfs wat zon tevoorschijn. Zo, dat was even het weerbericht vanuit Polen. En wat hebben wij gedaan op die ene regendag? Gezellig binnen cakejes bakken! Terwijl Olivia haar middagslaapje deed, hebben Natalja, Artur en Mirek heerlijke cakejes gebakken. Ze mochten ook ieder een mooi cakeje uitkiezen en die brachten we naar de buren (waar we alweer twee dozen eieren van hebben gekregen!)


Natalja heeft een ‘mijlpaal’ gehaald vandaag: ze kan zelf veters strikken! Gisteravond is het spelenderwijs begonnen toen de kinderen de veters van Roberts schoenen telkens losmaakten. Nadat hij had verteld hoe de veters weer dicht moesten, zaten er twee ijverige kindjes aan zijn voeten. Vanavond wilden ze weer oefenen. Robert deed het één keer voor en… Natalja strikte zo ineens de veters! Helemaal alleen en helemaal goed! Wat zijn we trots op haar! En daarna deed ze het nog een keer en nog een keer en nog een keer, etc. We worden nu luie ouders want elke keer als we veterschoenen aandoen, wil Natalja ze wel strikken! :-)


Artur kan ineens wat kleuren benoemen. Dit kon hij nog niet en ook na veel oefenen d.m.v. spelletjes lukte het hem niet. We hebben het toen maar even laten rusten en vandaag noemde hij ineens allerlei dingen op met de juiste kleur. Met dank aan het kinderbestek, -bakjes, en -bekers van de Ikea!

 

Zondag 15 juni:
Vandaag hebben we een bezoekje gebracht aan de pleeggezinnen van de kinderen (m.u.v. de pleegouders van Olivia). De kinderen wilden dit zelf graag en gelukkig waren we welkom. Van tevoren hebben we de kinderen duidelijk gemaakt dat we even op bezoek zouden gaan en daarna weer naar huis. Bij beide gezinnen werden we letterlijk met open armen ontvangen. Wat een gastvrijheid! De pleegouders waren ook heel blij om de kinderen weer te zien. Bij het eerste bezoek waren de kinderen wel heel erg verlegen, maar alles verliep verder goed. Eenmaal weer in de auto begonnen ze enthousiast te kletsen en vonden het bezoek erg gaaf! Ook het bezoek aan het tweede pleeggezin verliep heel goed. Ze waren nu ook minder verlegen als bij het eerste bezoek en deze keer was er ook een tolk aanwezig. Toen we daarna weer naar huis reden waren de kinderen weer lekker vrolijk in de auto. We hebben er naar ons gevoel goed aan gedaan om de pleeggezinnen weer te bezoeken, ook al is het maar zo’n half jaar geleden dat we ze daar vandaan hebben gehaald. De kinderen zijn immers ruim een jaar bij de pleeggezinnen geweest en daar is erg goed voor ze gezorgd. Ons bezoek was dan ook een stukje enthousiasme en verwerking aan de kant van onze kinderen en een stukje dankbaarheid aan de pleeggezinnen van onze kant. Een zeer waardevolle herinnering!

 


Gluren naar de kippen van de buren...


 

 De laatste week in Polen is aangebroken!

De komende dagen hebben we een vol programma. Dit is dan ook de laatste update die we vanuit Polen sturen. Ons programma ziet er ongeveer als volgt uit:

  • Maandag 16 en dinsdag 17 juni: Inpakken, opruimen en schoonmaken.
  • Woensdag 18 juni: Naar de provinciale rechtbank om de 2 documenten te legaliseren. Daarna meteen doorrijden naar Warschau waar we één nacht blijven slapen in een hotel.
  • Donderdag 19 juni:In Warschau naar het Ministerie van Buitenlandse Zaken om documenten legaliseren. Dan pasfoto’s van Olivia laten maken. Daarna naar de Nederlandse ambassade voor een noodpaspoort voor Olivia en weer terugrijden naar ons verblijf in Polen.
  • Vrijdag 20 juni: Laatste spullen inpakken en wegwezen… naar Nederland!!!

 

 

 

 


 
Ons zonnetje in het zonnetje!  

 

  

 


Update 6 (de laatste dagen)

Hoe ging het de laatste dagen in Polen? Nou, wat we het meest hebben gedaan is in de auto gezeten! De kinderen werden er helemaal lam van maar hebben zich alle vier prima gedragen. Favoriet geniet-moment in de auto was toch wel de twee slaperige gezichtjes van Natalja en Artur, die helemaal tegen elkaar aan kropen en armen om elkaar heen sloegen en elkaar kusjes gaven. Echt even broer en zus liefde: zorg en aandacht voor elkaar. Zó lief! Zó schattig! 

Woensdag 18 juni 2008 
We stonden op om half 7. Een uur later reden we met de auto volgepakt weg. Het was zo’n 1,5 uur rijden en precies om 9.00 uur waren we bij de adoptiecommissie. We reden daarna achter de taxi aan waarin de directrice van de adoptiecommissie zat met nog een tolk, naar de rechtbank . Daar moesten de documenten gelegaliseerd worden ‘onze’ de rechtbank en provinciale rechtbank. Dit is niets anders dan een paar stempels op elk document. Maar het zou in totaal een uurtje duren. Dus ondertussen gingen we naar het stadhuis van de geboorteplaats van de kinderen. Daar moesten de 4 geboorteaktes op onze naam geschreven worden. Wel raar eigenlijk, want zo lijkt het net op dat papiertje alsof de kinderen uit ons geboren zijn. Maar dit is nodig omdat de kinderen op onze naam moeten komen te staan. Gelukkig mochten we de originele geboorteaktes ook houden. Maar ook hier moesten we op wachten, ook omdat de persoon in kwestie nog een trouwerij tussendoor deed. Hij was namelijk de burgemeester zelf! Al met al zijn we een paar uur van het ene gebouw naar het andere gebouw gelopen met de kinderen. Die overigens zich keurig hebben gedragen, ondanks de hitte en het heen en weer gesjouw! 

 
Rond 14.00 uur zaten we weer in de auto, nu op weg naar Warschau. Het eerste stuk schoot niet op omdat we door allerlei kleine plaatsjes heen moesten rijden en ze leken daar ook allemaal met de weg bezig te zijn. Eenmaal op de snelweg ging het een stuk beter. Er is een snelweg van een stukje voor Poznan tot bijna in Lodz; ruim 200 km. nieuwe snelweg, met twee keer tol betalen, maar ook prachtige speeltuintjes onderweg. Wat waren de kinderen blij dat ze even mochten spelen! Na Lodz was het nog zo’n 140 km. van plaatsje naar plaatsje rijden. En weer grote delen met de weg bezig. Het wordt echt wel mooi hoor! We hebben op sommige stukken elke meter rustig kunnen bekijken… Dus om 21.00 uur kwamen we eindelijk aan in Warschau. Snel gaan eten bij de eerste de beste Mac want we hadden ondertussen 4 hongerige kindjes gecreëerd. Na de Mac was het zoeken naar het hotel. Maar Robert heeft gevoel voor richting en ik ben de goedkoopste tomtom, dus we reden er zo naar toe. Een goedkoop 1-ster hotel (Atos), maar echt, het was perfect! We kregen twee 3-persoon kamers naast elkaar, die we hebben gebombardeerd tot mannen- en vrouwenkamer. Helaas ontbrak er een ledikantje, dus moesten we wat improviseren met het bed voor Olivia. Maar de kamers zagen er verder netjes en verzorgd uit. Al met al lagen de kinderen pas om 22.30 uur op bed. Daarna moesten Robert en ik nog wat dingetjes regelen voor de volgende dag. Vandaag dus een vermoeiende, maar goede dag.


Donderdag 19 juni 2008
Om 8.00 uur ging de wekker. Opstaan, 4 kinderen klaarmaken, jezelf klaarmaken, spullen weer opruimen, inpakken en ontbijten. Ook hier geen kinderzitje, dus moest Olivia op schoot. Niet makkelijk, maar het moest gewoon even. Het ontbijt was eenvoudig maar lekker en de kinderen hebben gesmikkeld van hun zelfgekozen chocobolletjes met melk (weet geen naam hiervan). Dat in tegenstelling tot Robert die meer van een soort Engels ontbijt genoot. 
Om 10.00 uur stonden we klaar om vervolgens met Bronja de laatste legalisatie te regelen en een noodpaspoortje voor Olivia te laten maken. Eerst dus het Ministerie van Buitenlandse Zaken Weer een paar stempeltjes voor elk document om het te legaliseren (gisteren provinciaal, nu dus hetzelfde maar dan landelijke legalisatie). Zo gezegd, zo gedaan. Binnen no time stonden we weer buiten. Volgende stop: pasfoto van Olivia maken voor haar paspoort. Een half uurtje later kwamen we aan bij de Nederlandse ambassade. Een prachtig modern gebouw met een bijzonder hekwerk. Voor meer foto's: klik HIER. Overigens stonden er veel mooie gebouwen en er was ook veel politie en bewaking voor verschillende ambassades.

 

 
Voor de Nederlandse ambassase in Warschau.

 

Binnen moesten we wat formulieren invullen en moest Olivia nog even ‘getoond’ worden i.v.m. het noodpaspoort. Alles zou ongeveer een uur duren, dus we zijn met Bronja nog een stukje door het park gaan lopen. Eenmaal terug, kregen we het paspoortje (voor Natalja, Artur en Mirek hadden we tijdens de tweede reis al een Pools paspoort gekregen). Nog even wat foto’s voor de ambassade gemaakt (zie foto met de Nederandse leeuw op de muur!) en om ongeveer 14.00 uur waren we klaar en konden we richting Nederland. Alle papieren zijn klaar, alles is geregeld, de kinderen staan op onze naam, de adoptie is nu officieel rond!
In Warschau zijn we nog even een grote Tesco (grote supermarkt) ingedoken en de laatste spulletjes gekocht die we nog nodig hadden. De terugreis was warm, duurde lang (file, file, file) en ook de vermoeidheid begon een beetje toe te slaan. Pas om 21.00 uur waren we weer in ons huisje en hebben we de kinderen snel het bed in gedaan. We hadden al veel opgeruimd en schoongemaakt voordat we naar Warschau gingen, dus konden we nu alvast voor een deel de auto met dakkoffer inpakken. Daarna zijn ook wij naar bed gegaan. Moe, maar met een duidelijk einddoel!

 

Hier een stukje film, gemaakt tijdens onze derde reis: 

                   


 

 

Thuiskomst derde reis


Op vrijdag 20 juni 2008 om 10.45 uur reden we weg bij het huis in Polen en om 18.15 uur reden we onze straat in. Helaas regende het toen we aankwamen dus moesten we meteen snel naar binnen. Ons huis was van binnen en buiten weer mooi versierd. Evenals andere huizen in de straat, maar die waren allemaal oranje (EK) en die van ons rood met wit...

Het aankomstbord van de vorige keer stond er ook weer, nu met nóg een poppetje erbij. De opa's en oma's en een tante kwamen ons verwelkomen en zijn nog een tijd bij ons binnen geweest. De kinderen vonden het geweldig om weer thuis te zijn en gingen meteen spelen. En Olivia? Die vond alles best en heeft alleen maar gelachen. Het is echt een vrolijk meisje. Ze is helemaal gek op alles wat de naam 'beest' draagt en aangezien wij 4 katten hebben, kon haar lol niet op. Zo'n enthousiaste gilletjes hebben de katten nog nooit gehoord!

De komende weken/maanden zullen druk worden met van alles regelen, schoonmaken en opruimen, aankomstkaarten versturen, website updaten, maar vooral weer wennen aan het nieuwe ritme in ons gezin met 4 prachtige, lieve kinderen!

  

In Polen hadden we voor de opa's en oma's een vergroting gemaakt van dé foto hun 4 nieuwe kleinkinderen!

 


Olivia, één en al vrolijkheid! 

 

 

We willen bij deze iedereen héél erg bedanken die ons, op wat voor een manier ook, hebben gesteund bij de adoptie van onze kinderen. Het is echt hartverwarmend hoeveel mensen de afgelopen jaren met ons mee hebben geleefd!

 

BEDANKT !!!!!!!

 


De Poolse vlag hangt (weer) uit!